«εἷς οἰωνὸς ἄριστος, ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης».
Ωστόσο και η πρώτη, στην ιστορία, καταδίκη του πολέμου,
απαντάται σε ένα από τα αρχαιότερα κείμενα
της Ελληνικής γραμματείας, στην Ιλιάδα του Ομήρου:
«ἀφρήτωρ ἀθέμιστος ἀνέστιός ἐστιν ἐκεῖνος
ὃς πολέμου ἔραται» (Ραψωδία Ι, 63-64)
«χωρίς γενιά, ακοινώνητος, χωρίς πατρικό σπίτι
να ‘ναι αυτός π’ αγαπά τον φρικτό πόλεμο».
Πάντοτε οι Έλληνες προτιμούσαν την ειρήνη από τον πόλεμο.
Όμως όταν ετίθετο το δίλημμα ειρήνη εν δουλεία
ή πόλεμος για την ελευθερία;
προτιμούσαν τον πόλεμο, γιατί πίστευαν
πως η Ελευθερία είναι αγαθό υπέρτερο της ειρήνης.
Οι προγονοί μας λοιπόν είχαν συνειδητοποιήσει ότι
για να καταφέρουν να φτιάχνουν Παρθενώνες,
έπρεπε πρώτα να είναι ικανοί
να πολεμήσουν και να δοξασθούν σε Μαραθώνες και Θερμοπύλες.
Υ.Γ: Θα κλείσω, το κείμενο αυτό, με το πολύ γνωστό
«εἷς οἰωνὸς ἄριστος, ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης»
που ο μεγάλος μας ποιητής, ο θείος Όμηρος, βάζει στο στόμα
του Έκτορα, του πιο γενναίου πολεμιστή των Τρώων, στην Ιλιάδα.
