«Ο Δήμος Κορινθίων είναι ένας ευλογημένος τόπος και θα μπορούσε να έχει στρατιές τουριστών κάθε χρόνο. Παράγει εξαιρετικά προϊόντα. Τι γίνεται και έχουμε μείνει πίσω;» Το λάθος στην τελευταία πρόταση έγκειται στο ρήμα. Δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε το «γίνεται» σε τρίτο πρόσωπο και αόριστα, αλλά το «κάνουμε». Σε πρώτο πληθυντικό. Γιατί γι’ αυτό έχουμε ευθύνη όλοι. Κι όταν λέω όλοι εννοώ πολιτικοί, πολίτες και δημοσιογράφοι. Τι κάνουμε, λοιπόν, κι έχουμε μείνει πίσω;
Οι δημοσιογράφοι, σε έναν ιδανικό κόσμο, θα έπρεπε να είναι ανεξάρτητοι και να έχουν ως προτεραιότητα την αντικειμενική μας ενημέρωση και μόνο. Φυσικά και οι δημοσιογράφοι είναι και αυτοί πολίτες και προφανώς θα έχουν πολιτική άποψη και προσωπική επιλογή. Θα πρέπει όμως ο πολίτης που ενημερώνεται να μην μπορεί να αναγνωρίσει πού ανήκει ιδεολογικά ο δημοσιογράφος. Όταν αυτό δεν γίνεται, τότε ξεκινούν τα προβλήματα. Όταν για παράδειγμα μία προεκλογική συγκέντρωση χαρακτηρίζεται ως «φτωχή», αλλά μία, ίδια σε μέγεθος κόσμου, πολιτιστική εκδήλωση χαρακτηρίζεται ως «πλημμύρα», τότε απέχουμε πολύ από τον όρο «αντικειμενικός». Αλήθεια, είχε το σθένος ποτέ κάποιος δημοσιογράφος, στα πλαίσια της δουλειάς του, και σκεπτόμενος το καλό του Δήμου, να πραγματοποιήσει έρευνα στη ΔΙΑΥΓΕΙΑ και να παρουσιάσει τις παρουσίες των δημοτικών συμβούλων στα συμβούλια; Σίγουρα, και σας μιλάω μετά λόγου γνώσεως, τα αποτελέσματα θα εξέπλητταν την συντριπτική πλειοψηφία των συμπολιτών μας. Γνωρίζετε ότι υπήρχαν παλαιότερα δημοτικοί σύμβουλοι που δεν είχαν παρευρεθεί ούτε στο ένα τέταρτο των συνεδριάσεων; Κι όμως, κάποιοι επανεξελέγησαν… Μέχρι λοιπόν οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι να αντιληφθούν το επάγγελμά τους ως λειτούργημα, θα έχουμε τον Δήμο που ψηφίζουμε!
Οι πολιτικοί, δεν θα έπρεπε να τάζουν «τα πάντα στους πάντες προκειμένου να εκλεγούν». Ούτε θα προσπαθούσαν να χτίσουν καριέρες ή να κρύψουν την ένδεια επιχειρημάτων πίσω από «σκανδαλολογίες». Αλήθεια, με το «μέγα σκάνδαλο» του βαγονιού στα Εξαμίλια έγινε τίποτα; Πήγε κανείς στον εισαγγελέα ή αφού τελείωσαν οι εκλογές, «όλα καλά»; Επιπροσθέτως, πώς νιώθουν οι πολιτικοί εκείνοι που ξιφουλκούσαν για τις «σκανδαλώδεις εκπτώσεις του 1,2 και 3%» της προηγούμενης δημοτικής αρχής και τώρα ψηφίζουν έργα με τις ίδιες ακριβώς εκπτώσεις; Ή τότε ήξεραν ότι απλώς έριχναν πυροτεχνήματα για να πλήξουν την εκάστοτε δημοτική αρχή ή μόλις τώρα ανακάλυψαν το «αφού αυτό λέει η υπηρεσία, τι να κάνουμε;». Όσο οι πολιτικοί τάζουν έργα μικρά παντού προκειμένου να «γίνει κάτι να πάρουμε ψήφους» και δεν κοιτάζουν ποτέ μακροπρόθεσμα τι ακριβώς Δήμο θέλουμε να προβάλουμε, τότε μην απορείτε γιατί «δεν έρχονται τουρίστες εδώ και όσοι έρχονται δεν αφήνουν χρήματα στην πόλη». Παλαιότερα οι πολιτικοί θεωρούσαν συμβιβασμό όταν αντί για καθόλου καρβέλι, μπορούσαν να προσφέρουν μισό καρβέλι. Πλέον πανηγυρίζουν γιατί αντί για ένα καρβέλι, μπορούν να προσφέρουν μισό. Κι αυτό αποτελεί επικίνδυνη έκπτωση στα μάτια μου…
Και τέλος, οι πολίτες. Δυστυχώς, αν δεν ξεφύγουμε από τα «καλά παιδιά», δεν πρόκειται να αλλάξει ο Δήμος μας. Όταν εμείς οι ίδιοι επικροτούμε αυτούς που μας χαϊδεύουν τα αυτιά και «σταυρώνουμε» (τι ειρωνεία Θεέ μου!) αυτούς που μας λένε αλήθειες, τότε αυτούς τους πολιτικούς θα έχουμε. Όταν επικροτούμε τις ύβρεις και τις ειρωνείες εντός του δημοτικού συμβουλίου, τότε αυτές θα παρακολουθούμε σε κάθε συνεδρίαση και όχι ουσιαστικές προτάσεις. Όταν βλέπαμε επί τέσσερα χρόνια να αποκαλείται ένας δημοτικός σύμβουλος «Δήμαρχος» από τους συνυποψηφίους του κι εμείς γελούσαμε και φωτογραφιζόμασταν, τώρα πραγματικά περιμένουμε μετριοφροσύνη και ταπεινότητα; Όταν εμείς οι ίδιοι δεν ενημερωνόμαστε όσο θα έπρεπε, δεν αντιλαμβανόμαστε ότι γινόμαστε βούτυρο στο ψωμί του κάθε Ψευτοθόδωρου αυτού του Δήμου; Ή απλά βολευόμαστε πίσω απ’ την ευκολία της θυματοποίησης; Ας το παραδεχτούμε επιτέλους. Αυτόν τον Δήμο έχουμε ψηφίσει να έχουμε.
Όσο όμως οι πολιτικοί τάζουν «να φτιάξουν γέφυρες ακόμη κι εκεί που δεν υπάρχουν ποτάμια», όσο οι πολίτες ψηφίζουν «αυτούς που τους υπόσχονται τα περισσότερα» χωρίς να μπαίνουν στη βάσανο της σκέψης και όσο οι δημοσιογράφοι θεωρούν ότι γράφουν για τους πολιτικούς κι όχι για τους πολίτες, δυστυχώς φίλες και φίλοι, θα έχουμε τον Δήμο που ψηφίζουμε!
Και να θυμόμαστε, αυτό που είχε πει ο G. Will: «Τα λόγια ενός πολιτικού δεν φανερώνουν την ιδέα που έχει για το θέμα του, αλλά την ιδέα που έχει για το ακροατήριο του»
Κωνσταντίνος Δουβής
