«Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία».
Κάποιες λεξούλες κουβαλούν έντονες αναμνήσεις
μας ερεθίζουν, μας δονούν ευχάριστα συνήθως.
Είναι λεξούλες που παλιά συχνά τις συναντούσες
μα τώρα σπανιότατα διαβάζουμε κι ακούμε.
Αυτές παραπονιάρικα ζαρώνουν σε γωνίτσα
καρτερικά προσμένοντας να χρειαστούμε πάλι.
Μονάχα κάποιοι άνθρωποι συνήθως λογοτέχνες
τις διασώζουν κι επιζούν μέσα στα κείμενά τους.
Όταν τις βρούμε, γιορτινές, πολύχρωμες, φαντάζουν
και λάμπουν σαν πολύτιμα και σπάνια πετράδια.
Καρτσωνάκης Πάν
