Αυτό είπε ένα 16χρονο κορίτσι.
Όχι ένας εγκληματίας. Ένα παιδί.
Πριν από το μαχαίρι, υπήρξε σιωπή.
Πριν από την πράξη, υπήρξε μοναξιά.
Πριν από τις κάμερες και τους τίτλους, υπήρξε ένα παιδί που έψαχνε τη μάνα του.
Σήμερα όλοι μιλούν για ψυχολόγους.
Ποιος, όμως, έχει τα χρήματα να ζητήσει βοήθεια;
Ποια οικογένεια που παλεύει να επιβιώσει μπορεί εύκολα να «τρέξει σε ειδικούς»;
Το παιδί αυτό πετάχτηκε βορά στα κανάλια και στα πρωινάδικα.
Έγινε θέαμα.
Κρίθηκε.
Καταδικάστηκε πριν κατανοηθεί.
Οι δικαστές έκαναν το έργο τους.
Αλλά ποιος έκανε το έργο της αγάπης;
Ποιος στάθηκε δίπλα στο παιδί πριν φτάσει στο αδιέξοδο;
Δεν δικαιολογείται η βία.
Αλλά δεν θεραπεύεται η εγκατάλειψη με τιμωρία.
Και δεν σώζονται τα παιδιά όταν τα θυμόμαστε μόνο αφού χαθούν.
Αυτό δεν είναι η αποτυχία ενός παιδιού.
Είναι η αποτυχία όλων των ενηλίκων που έλειπαν.
Και όσο δεν το παραδεχόμαστε,
θα ψάχνουμε ξανά τη «μαμά».
Και ξανά την αγάπη.
Μ.Χρισταρά
