Κανονικά γι΄αυτή τη σειρά θα μπορούσα να σου γράψω ολόκληρο τόμο. Για τα πρόσωπα, το πως μεγάλωσε τηλεοπτικά μέσα σε αυτά τα 21 επεισόδια, για τις τυπάρες που θα σε πωρώσουν, για πολλά εν πάσει περιπτώσει. Προσπάθησα πολύ να ξεφύγω από την πεπατημένη καταστάσεων «10 λόγοι μπλα μπλα μπλα», αλλά δεν βρήκα καλύτερο τρόπο να σας πείσω. Πίσω στον Οκτώβριο είχα ξαναγράψει ένα κείμενο για τη σειρά έχοντας δει τα πρώτα 4 επεισόδια, αλλά αν το έγραφα τώρα θα είχαν 3.000 παραπάνω πράγματα να πω που θα το έκανα να ωχριά.
Από τη μία είμαι φανατικός με το Gotham κι από την άλλη θεωρώ ότι είναι τόσο καλογυρισμένη σειρά και δεν της έχει δοθεί η κατάλληλη προβολή. Αλλά ας μην πολυλογώ και ας μπω στο ψητό. Όπου ψητό=δέκα λόγοι.
- Γιατί είναι μια σειρά που όσο προχωράει τόσο καλύτερη γίνεται. Για μένα η σειρά χωρίζεται σε δύο σημεία: από τη μία τα πρώτα 10 επεισόδια κι από την άλλη τα υπόλοιπα. Μέχρι το 10ο είναι μια καλή σειρά που την βλέπεις και σου αρέσει, αλλά δεν περνάει το ποταμάκι για να σε κάνει να πεις «WTF». Ε, αυτό γίνεται στον υπέρτατο βαθμό στο δεύτερο ημίχρονο. Οι κακοί είναι ακόμα πιο villains, οι καλοί αντιλαμβάνονται ότι θα πρέπει να βρέξουν τα πόδια τους στη βρώμα για να καθαρίσουν την πόλη, έχουμε ανατροπές, σκηνές που σου πετάνε τα μυαλά στον τοίχο… Αλλά αυτό θα το αναφέρω και πιο κάτω.
-
Τζιμ Γκόρντον-Χάρβι Μπούλοκ : Το δίδυμο των ηρώων της πόλης έχει δέσει απίστευτα. Από τη μία ο αδέκαστος Τζιμ που δεν υποκύπτει στον φόβο και θέλει δικαιοσύνη κι από την άλλη ο παλιός Χάρβι που είναι μαζί του, αλλά έχει πιο υπόγειους τρόπους να οδηγήσει στην εξεύρεση του εγκληματία.
-
Όσβαλντ Κόμπλποτ : Ο Πιγκουίνος έκανε θραύση από το πρώτο κιόλας επεισόδιο. Ο τύπος δεν υπάρχει. Μηχανορραφεί, έρχεται αντιμέτωπος με την κονιορτοποίηση, αλλά επιβιώνει. Επιβιώνει και από το τσιράκι της Φις, γίνεται σιγά σιγά αυτό που ήθελε, ο απόλυτος άρχοντας του Γκόθαμ. Έχει άπειρες δολοφονίες στο ενεργητικό του, αλλά το μεγάλο του σχέδιο το βλέπουμε στο τέλος του 21ου επεισοδίου. Ένας πόλεμος ανάμεσα στους μεγάλους εχθρούς Φαλκόνε και Μαρόνι, που σέβονται ο ένας τον άλλον και είχαν διαλέξει τον δρόμο της μοιρασιάς, αλλά ο Όσβαλντ τους έβαλε με τσατσιλίκι να έρθουν αντιμέτωποι. Κι αυτός θα κάτσει στη μέση να μετράει θύματα, ελπίζοντας ότι θα βγουν και οι δύο από το παιχνίδι για να ανελιχθεί αυτός.
- Ο Νίγκμα. Ο Γρίφος του GCPD έχει την καλύτερη εξέλιξη από όλους. Αν και το πράγμα φαινόταν ότι θα κατέληγε σε κάτι σατανικό, αυτό που είδαμε στο 20ο επεισόδιο δεν το περιμέναμε. Μια γυναίκα ήταν αρκετή για να βγάλει έναν αυτό που έκρυβε μέσα του και φοβόταν να βγάλει έξω.
- Φις Μούνεϊ : Η Τζάντα Πίνκετ-Σμιθ στον πιο άρρωστο ρόλο της. Η σέξι Φις βλέπει τον παλιό της συνεργάτη να την αντικαθιστά και καταλήγει σε ένα νησί όπου εμπορεύονται ανθρώπινα όργανα. Και μας χαρίζει την πιο άγρια σκηνή της σειράς. Δεν θα πω παραπάνω. Απλώς στο 17ο επεισόδιο να είστε έτοιμοι. Αυτό μόνο…
- Ο Μπρους Γουέιν. Ο επίδοξος Μπάτμαν που είδε τους γονείς του να δολοφονούνται, υπό την καθοδήγηση του περπατημένου μπάτλερ του, Άλφρεντ, ετοιμάζεται να μπει στα πλοκάμια της διαφθοράς, όπου προεδρεύει η εταιρεία των γονιών του. Και στην έρευνα του θα ανακαλύψει πράγματα που θα κλονίσουν την περηφάνια για τους τίμιους γονείς του. Τίμιοι στο αποτέλεσμα, ναι…αλλά στα μέσα;
-
Η ίδια η πόλη : Η Gotham είναι ο ορισμός της Λερναίας Ύδρας. Εκεί που σκοτώνεις τον έναν κακό, πετάγεται ένας άλλος. Και το χειρότερο είναι ότι κάθε επόμενος κακός είναι δύο φορές πιο δύσκολος στο να τον καταβάλλουν και να τον συλλάβουν. Ιδίως από τη στιγμή που ο Γκόρντον δεν μπαίνει στην διαδικασία να σκοτώσει, αλλά να συλλάβει. Για παράδειγμα με τον ψυχασθενή serial killer γυναικών που εμφανίζεται στο 20 επεισόδιο θα θέλαμε ένα πιο βασανιστικό τέλος του για να έρθει η κάθαρση.
-
Η δομή των ρόλων : Θα μπορούσε αυτή η μανία του Γκόρντον με την απονομή δικαιοσύνης και το «δείτε με εγώ είμαι ο μόνος καθαρός και θα βάλω την πόλη στον ίσιο δρόμο» ύφος να μας προκαλέσει εκνευρισμό. Όμως έρχεται σε τέτοια αντιθετική ισορροπία με τους υπόλοιπους χαρακτήρες που σηκώνεσαι πάνω να πανηγυρίσεις λες και έβαλε γκολ η ομάδα σου σε τελικό Τσάμπιονς Λιγκ.
-
Έριν Ρίτσαρντς-Μορένα Μπακαρίν : Δεν μπορείς να μη σταθείς σε αυτές τις γυναικάρες που βρίσκονται στην ζωή του Τζιμ. Η Έριν ως Μπάρμπρα Κιν και η Μορένα ως Λέσλι Τόμπκινς είναι το αιώνιο δίπολο ξανθές ή μελαχρινές. Όχι μόνο στο μαλλί, αλλά και στο δέρμα.
- Ηθικά διλήμματα, ρίσκα, μυρωδιά θανάτου, σήψη σε κάθε κοινωνικό ιστό : Όλα αυτά και ακόμα περισσότερα. Αυτό που ανέφερα και στον πρόλογο.
Θα μπορούσα να γράψω για κάθε ρόλο ξεχωριστά κάτι. Γιατί πραγματικά ο τρόπος που εξελίσσονται στη σειρά εκπλήσσει και επικοινωνείται με αριστοτεχνικό τρόπο. Σωστά – εκ του αποτελέσματος – πλάνα, μαεστρική καθοδήγηση του σκηνοθέτη Ντάνι Κάνον στις γκριμάτσες και διάλογοι τόσο-όσο από τον Μπρούνο Χέλερ, πάμπολλα πινγκ πονγκ ατάκας που εμπεριέχουν το μαύρο χιούμορ του Gotham και τον δραματικό τόνο σε μοτίβο «παν μέτρον άριστον».
tora tora
