Θυμάμαι πότε-πότε ένα παλιό σύνθημα σε τοίχο (άλλοι το λένε γκράφιτι)
που έλεγε: «Μην περιμένεις να χιονίσει για να δεις μιαν άσπρη μέρα»!
Ένα σύνθημα και μια προτροπή που τα τελευταία χρόνια ίσως δεν θυμάται κανείς!
Τι άλλο μένει για να σκεφτούμε πότε και πώς θα δούμε άσπρη μέρα;
Εξαρτάται! Τι έχουμε, τι θέλουμε, τι μπορούμε και τι είναι εφικτό;
Δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο, ιδιαίτερα στις μέρες μας,
να μην ξέρουμε καλά-καλά τι έχουμε και τι θέλουμε πραγματικά
κι αν αυτό που θέλουμε μας λείπει ή μας κόλλησε η ιδέα
και τ’ αποζητούμε απελπισμένα σιγομουρμουρίζοντας:
«Νά ‘χαμε, τι νά ‘χαμε;»
Είναι χαρακτηριστικό του σύγχρονου ανθρώπου, του Ίντερνετ,
του Facebook, των smart phones να νιώθει «αυτάρκης»,
«αυτόνομος» από Θεό κι ανθρώπους και ταυτόχρονα …ανικανοποίητος
και γι’ αυτό μονίμως αγχωμένος!
Κάποτε ήμαστε –λέγαν οι παππούδες μας- ολιγοχόρταγοι,
ευχαριστιόμαστε και με τα λίγα που είχαμε!
Σήμερα γίναμε μικροί και μεγάλοι αχόρταγοι!
Όσο περισσότερα διαθέτουμε,
τόσο περισσότερες ελλείψεις νιώθουμε πως έχουμε
κι αυτό προσθέτει κι άλλο άγχος!
Α, ναι, έχουμε και το άλλο «κουσούρι»!
Ακόμη κι όταν έχουμε όσα χρειαζόμαστε και επιθυμούμε,
όταν διαπιστώσουμε ότι ο γείτονας, ο φίλος,
ο διπλανός ή ο συγγενής (κυρίως αυτός!)
έχει κάτι παραπάνω από μας, ε, τότε, τα πάντα ανατρέπονται!
Νιώθουμε «ριγμένοι», αδικημένοι «από Θεό και κοινωνία»
και αγκομαχάμε απελπισμένοι για τόόόόσα που …στερούμαστε!
«Και ο καιρός περνάει βαριά και τρίβεται σαν ρούχο…»
για να θυμηθούμε και το τραγούδι του Αντώνη Καλογιάννη!
Περνάει ο καιρός κι εμείς χάνουμε το «σήμερα»
περιμένοντας ανυπόμονα και αόριστα ένα «καλύτερο αύριο»
ρίχνοντας όλο το φταίξιμο στην «παλιοζωή και τον παλιοντουνιά»
που δεν μας έδωσαν ευκαιρίες να ξεφύγουμε,
να πετάξουμε …πολύ ψηλά κι ας είμαστε ήδη ψηλά!
ΠΗΓΗ
