Από την Ακρόπολη του Ακροκορίνθου
εποπτευόταν κάθε πιθανή επιδρομή
είτε από τη Στερεά Ελλάδα είτε από τη θάλασσα.
Η τελική μορφή του κάστρου οφείλεται σε ανακατασκευές
και προσθήκες κατά τη Φραγκοκρατία,
Τουρκοκρατία και Ενετοκρατία,
με το μεγαλύτερο μέρος των οχυρωματικών έργων
να πραγματοποιείται κατά τη Μεσοβυζαντινή περίοδο.
Πρόκειται για έναν ορόπαγο ύψους 575 μέτρων,
ο οποίος λόγω της μορφολογίας του
και της στρατηγικής του θέσης
χρησιμοποιήθηκε από την αρχαιότητα ως σκοπιά
και εξελίχθηκε σε κάστρο-φρούριο (Ακρόπολη).