Αν πετάξεις πέτρα στην Ελλάδα, ή πρόεδρο θα χτυπήσεις ή …σκύλο.
Όταν πήγα μια φορά, παιδί κι εγώ, με τη συχωρεμένη τη μανούλα μου,
την κυρία Νίκη, σε ένα ορεινό χωριό του Ταϋγέτου,
για να εκκλησιαστούμε, στην Αγία Άννα,
ανήμερα της εορτής της, πρόσεξα την επιθετικότητα,
τη φιλαυτία, την αρχομανία
και την επιδειξιομανία των ορεσίβιων εκείνων τσοπαναραίων.
Μάλιστα, ήκουσα μίαν παροιμίαν, πρωτοφανήν δια το παιδικό μου μυαλό
και την αγνή μου καρδιά, ήτις ακόμα με παιδεύει
και μοι προκαλεί προβλήματα δυσεπίλυτα και καταστάσεις πρωτάκουστες:
«Δώδεκα νοματαίοι, δεκατρείς καπεταναίοι!».
Μάλιστα. Στην αρχή δυσκολεύτηκα να κατανοήσω,
όταν όμως ευρέθην εκεί στρατιώτης, στο εκλογικό τμήμα,
ότε έφθασαν τα ψηφοδέλτια, ανακάλυψα έντρομος ότι
σε έναν οικισμό με δέκα και τρία σπίτια,
υπήρχαν δέκα και τέσσερις συνδυασμοί.
Τουτέστιν, σε κάποιο από τα σπίτια η οικογένεια
είχε διχασθεί (μπορεί και …τριχασθεί)
κι εκατέβαινε με άλλο ψηφοδέλτιο!
