Γίνεται ελληνική κουζίνα χωρίς λεμονάτο ή αυγολέμονο;
Αλλά το λεμόνι, πολύ πριν μπει στις κατσαρόλες των λαών και γίνει κρέμα,
σάλτσα και κονφί, πέρασε από την τέχνη,
την ποίηση, τη λογοτεχνία και τη ζωγραφική.
Μύρια όσα τα στιχάκια, δημοτικά αλλά και της νεότερης ελληνικής λογοτεχνίας,
από την κοντούλα λεμονιά της Βήσσανης με τα πολλά λεμόνια,
το λεμονάκι μυρωδάτο από περιβόλι αφράτο,
μέχρι τα κιτρολέμονα που αποκτούν τη μεταφορική σημασία
των σφριγηλών μαστών των νεανίδων στο αντίστοιχο λήμμα
στο Λεξικό Δημητράκου, σελ. 4.294.
Μια τρυφερή και νατουραλιστική παρομοίωση σαν αυτή
ήταν ένα απαραίτητο λεκτικό κουκούλωμα του πόθου
στις συντηρητικότερες κοινωνίες.
Φυσικά η χρήση του λεμονιού ως μεταφορά για τα γυναικεία στήθη
και τη γυναικεία φύση δεν περιορίζεται στα ελληνικά σύνορα.
Ισπανοί ποιητές και λογοτέχνες όπως ο Πάμπλο Νερούδα
και ο Μιγκέλ Ερνάντες έχουν αφιερώσει στίχους στον ίδιο συμβολισμό.
