Γράφει η Μαρία Χρισταρά
Ακούς στην τηλεόραση στο ραδιόφωνο τον σοβαρό αναλυτή να μας λέει με άνεση , «Βάζετε 100 ευρώ κάθε μήνα στον κουμπαρά του παιδιού μέχρι να “εικοσαρίσει”, κι αν ζορίζεστε, ας βάλει κάτι ο νονός κι η γιαγιά» .
Και κάπου εκεί κοιτάς την οθόνη και αναρωτιέσαι αν ζούμε στην ίδια χώρα.
Αν έχεις ένα παιδί, χαμογελάς πικρά. Αν έχεις δύο ή τρία, απλώς κλαίς από τα γέλια.
Ποιος νονός και ποιά γιαγιά; Εδώ ο παππούς μετράει τη σύνταξη για τα φάρμακα κι ο νονός ψάχνει προσφορές για τις λαμπάδες.
Πριν τάξουμε, λοιπόν, «καβάτζα» στο παιδί για το 2045, μήπως να κοιτάξουμε τι γίνεται σήμερα;
Τα αγγλικά και τα φροντιστήρια θέλουν χρήματα κάθε μήνα.
Το Ωδείο και τα αθλήματα δεν πληρώνονται με «καλές προθέσεις».
Κι ο Σεπτέμβριος έρχεται πάντα σαν το τσουνάμι.
Όσοι μεγαλώσαμε παιδιά, ξέρουμε καλά τι σημαίνει «κουμπαράς». Δεν ήταν καμία επένδυση για το μέλλον. Ήταν ο κουμπαράς της επιβίωσης. Τον σπάζαμε κάθε φθινόπωρο με μισή καρδιά, μαζεύαμε ό,τι είχε και τρέχαμε να πάρουμε τσάντες, τετράδια και φόρμες.
Ωραία τα σχέδια επί χάρτου, αλλά για τη συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου, η μεγαλύτερη αποταμίευση σήμερα είναι να φτάσει η 30ή του μηνός και να έχει μείνει 1 ευρώ στο πορτοφόλι.
Εάν θέλετε να βοηθήσετε τις οικογένειες με παιδιά ζητήστε πρώτα να σας μεταφέρουν οι βουλευτές σας τα πραγματικά προβλήματα.
Ή βάλτε (ως πριμ στο γονέά )σε κάθε παιδί 100 ευρώ το μήνα κλειστά για να τα πάρει οταν γινει 20 ετών, όπως εκανε ο ΟΤΕ παλιά για τα τέκνα των υπαλλήλων του.