Σεβασμός προς τη φύση και την Ιστορία…

0

Της Ελλης Γατη

Λυπάμαι και ντρέπομαι..

Διανύουμε κοινωνικα, περιβαλλοντολογικα και οικονομικά μια δυσκολη περίοδο που μας κάνει να αναθεωρούμε αξίες, να επαναπροσδιορίζουμε σχέσεις και να κάνουμε τελικά την αυτοκριτική μας για το τι θα έπρεπε να είχαμε πράξει εμείς καλύτερα ώστε να βάζαμε ένα λιθαράκι για μια καλύτερη κοινωνία και έναν πλανήτη λιγότερο κλονισμένο από την αισθητη παρουσία μας. Πάμε από το κακο στο χειροτερο και βαδίζουμε σε λάθος μονοπάτια χρονια τώρα.

Αυτή είναι μια φωτογραφία του 2010 στην πλατεία του χωριού μου ( Άγραφα) με τα υπεραιωνόβια πλατανια μας.

Και σε αυτή είναι τα ίδια πλατανια, άρρωστα από ένα μικρόβιο που τα σκοτώνει σιγά σιγα και τα δύο από αυτα δεν υπάρχουν πια…

 

Κόπηκαν προ ολίγων ημερών. (Λογικα μιλώντας θα τηρήθηκαν όλες οι προβλεπόμενες διαδικασίες μέχρι να αποφασισθεί το κόψιμο τους) Μιλάμε λοιπόν για τους 3 γεροπλατανους που έχουν ηλικία πάνω από 170 χρονια!! Και σήμερα μπορεί να με περάσετε για τρελή αλλά θρηνω τους “γέρους” της πλατείας των παιδικών μου χρόνων. Το αγαπημένο μέρος μου πάνω στη γη ήταν αυτά τα πλατάνια και λυπάμαι που τα παιδιά μου δεν θα παίξουν κρυφτό και κυνηγητό γύρω από τους τεράστιους κορμούς τους, ούτε θα τους αγκαλιάζουν για να δουν πόσο τεράστιοι είναι, λυπάμαι και ντρέπομαι που δεν θα μπορουν να απολαμβάνουν ένα πρωινό με σκιά στην πλατεία του χωριού, που δεν θα νιώσουν την δροσιά τους, που έμελε η δική μας γενια να είναι υπεύθυνη που δεν πρόλαβε να ενημερωθεί έγκαιρα ένας ειδικός γεωπόνος ώστε να σώσει έστω τον έναν γεροπλατανο.. (διότι κόλλησε και ο 3ος και πάει και αυτός για κόψιμο) Αυτά τα πλατάνια φύγανε γνωρίζοντας όλα τα μυστικά του χωριού, των προγόνων μας, ζησανε όσα κανείς από εμάς δεν έχει ζησει και πώς τους ξεπληρωσαμε την ομορφια, τη δροσιά, την τουριστική εκμετάλλευση;;; Χάσαμε καιρό τώρα το δρόμο μας. Γιατί η ζωή μας δεν έχει καμια αξία χωρίς το σεβασμό μας προς τη φύση.. Στο τέλος δεν θα μας απομείνει Ελλάδα, γιατί δεν θα έχουμε ούτε την ελιά , ούτε το αμπέλι, ούτε το καράβι για να τη φτιάξουμε πάλι…

Ο Ελύτης ήταν πολύ αισιόδοξος τελικά…

Απάντηση