Menu

Πόσο κράτος αντέχει η τσέπη μας; (άρθρο του Μπαμπη Παπαδημητριου)

αθλουπολη

20120929-133507.jpg

Αν μείνουμε στην αφήγηση αναλυτών εκ του προχείρου, συνδικαλιστών της εργοδοσίας, καθηγητών με ξεκαθαρισμένη ιδεολογία, η ύφεση που ταλαιπωρεί τη χώρα μας οφείλεται στις περικοπές των αμοιβών. Ετσι απλά και αδιακρίτως. Είναι προφανές ότι μικρότερα εισοδήματα οδηγούν σε συρρίκνωση της ζήτησης, δηλαδή της καταναλωτικής δαπάνης και, τελικώς, μειώνουν το εθνικό εισόδημα.

Ο συλλογισμός αυτός δεν είναι αληθινός όταν εφαρμόζεται αποκλειστικά επί των αμοιβών απασχολουμένων από το κράτος ή άλλων αμοιβών, που επίσης πληρώνονται από τον κρατικό προϋπολογισμό. Δηλαδή, το μέγεθος της ύφεσης δεν θα είναι ίδιο αν μειωθούν οι αμοιβές στο Δημόσιο και οι συντάξεις στον βαθμό που χρηματοδοτούνται από το δημόσιο ταμείο.

Για την καλύτερη κατανόηση του ζητήματος, είναι απαραίτητο να ξεκαθαρίσουμε μεταξύ δύο καταστάσεων. Στην πρώτη κατάσταση, το κράτος μπορεί να δανειστεί προκειμένου να καλύψει μέρος της δαπάνης που προκαλείται από αμοιβές και συντάξεις. Επίσης, το κράτος μπορεί να δανειστεί είτε από μέρος της εσωτερικής αποταμίευσης είτε από στις διεθνείς αγορές ομολόγων.

Μέχρις ότου έγινε η χώρα μέλος του ευρώ, το κράτος πλήρωνε με δανεικά από την εθνική αποταμίευση. Οταν «πιάσαμε» το ευρώ, το κράτος μας δανείστηκε στις διεθνείς αγορές. Στην πρώτη φάση, ο πληθωρισμός και οι υποτιμήσεις φρόντιζαν ώστε να ξεφουσκώνει το κρατικό χρέος, μειώνοντας την πραγματική αξία της δραχμής. Στη δεύτερη, όμως, φάση, το «κόλπο» αυτό δεν μπορούσε να λειτουργήσει. Η αξία του ευρώ δεν ήταν πλέον στα χέρια Ελλήνων πολιτικών. Αυτή ήταν η πραγματική «απώλεια» εθνικής κυριαρχίας. Οσο καιρό ο δανεισμός ήταν εύκολος, δεν διαμαρτυρήθηκε κανείς. Μείναμε μερικοί «γραφικοί» να φωνάζουμε για την επερχόμενη καταστροφή.

Σήμερα, λοιπόν, το κράτος δεν μπορεί να δανειστεί χρήματα από κανέναν. Επομένως, όταν θέλει να πληρώσει κάποιον, υπολογίζει αποκλειστικά στους εισπραττόμενους φόρους. Από πρακτικής απόψεως, όσοι εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα πληρώνουν τις υπηρεσίες όσων απασχολούνται στον δημόσιο τομέα.

Παρακολουθήστε τον ακόλουθο υπολογισμό. Υπολογίζω ότι τα έσοδα του κράτους από την άμεση φορολογία εισοδημάτων ανέρχονται ήδη σε περίπου 2.500 ευρώ ανά φορολογική δήλωση. Ηταν μόνον 1.580 ευρώ ανά δήλωση στην εκκαθάριση των εισοδημάτων του 2010. Η αύξηση είναι καταπληκτική, αφού ξεπερνάει το 50%!

Υπάρχουν βεβαίως και τα έσοδα από τη φορολόγηση της κατανάλωσης, κυρίως ο ΦΠΑ. Αν κρατήσουμε τον ίδιο αριθμό φορολογικών υποκειμένων (βεβαίως υπάρχουν πολύ περισσότεροι…), υπολογίζουμε ότι πληρώνουν κάτι λιγότερο από ένα τριχίλιαρο.

Για να στρογγυλέψουμε τον λογαριασμό, για μια αμοιβή δημοσίου υπαλλήλου γύρω στις 25.000 ετησίως χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε τους φόρους που θα δώσουν πέντε φορολογικές μονάδες. Επειδή όμως υπάρχουν κι άλλες κρατικές δαπάνες, ας κρατήσουμε μια αναλογία 1:6, δηλαδή ότι χρειάζονται έξι φορολογούμενοι που θα αποκτούν τα εισοδήματά τους στον ιδιωτικό τομέα, για να πληρωθεί ένας δημόσιος υπάλληλος. Ακόμη και τώρα, όμως, δεν έχουμε βρει πόσο κράτος αντέχουμε. Πρέπει να αφαιρέσουμε όσους δεν είναι σε θέση να πληρώνουν φόρους και όσους φοροδιαφεύγουν. Τελικά, ο αριθμός των (κακοπληρωμένων) δημοσίων υπαλλήλων που «αντέχει» η Ελλάδα είναι, κυριολεκτικώς, πολύ μικρός.

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_29/09/2012_463702

αθλουπολη

Categories:   Οικονομία

Comments

Απάντηση