Σάββατο 10 Γενάρη, στις 7 το απόγευμα, στο Δημαρχείο Κορίνθου
Την παρουσίαση θα κάνει η Λίνα Κροκίδη, Υπεύθυνη της διατμηματικής ομάδας εργασίας του ΚΚΕ για την Παραβατικότητα των Ανηλίκων.
Πρόκειται για έκδοση της «Σύγχρονης Εποχής» όπου παρουσιάζει τα πρακτικά της εκδήλωσης της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ «Παραβατικές συμπεριφορές στη νεαρή ηλικία ή όψεις του εκμεταλλευτικού συστήματος;», την οποία επιμελήθηκε η Διατμηματική Ομάδα Εργασίας του ΚΚΕ για την παραβατικότητα των ανηλίκων.
Το ΚΚΕ φωτίζει τις κοινωνικές αιτίες και τις πολιτικές ευθύνες για ένα επίκαιρο, σύνθετο, βαθιά ταξικό ζήτημα
Τι πραγματικά πυροδοτεί την επιθετικότητα παιδιών και εφήβων;
Είναι η καταστολή, η αυστηροποίηση των ποινών, η αστυνομοκρατία και οι απαγορεύσεις η λύση;
Υπάρχει «γιατρειά» αυτού του προβλήματος και ποια είναι αυτή;
Πώς προσδιορίζεται η ευθύνη της οικογένειας, του σχολείου;
Μπορούμε και πώς, μέσα από τους αγώνες, την πρωτοπόρα δράση της ΚΝΕ, να χτίσουμε «αντισώματα»;
Τι δείχνει η διεθνής εμπειρία, τόσο από τις μητροπόλεις του καπιταλισμού όσο και από την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ενωση;
Η έκδοση είχε στόχο να ανοίξει και όχι να κλείσει τη συζήτηση σχετικά με τη νεανική και ανήλικη παραβατικότητα, με επιστημονικό και ταυτόχρονα μαχητικά πολιτικό τρόπο. Να φωτίσει τις κοινωνικές αιτίες, τις πολιτικές ευθύνες, τις συγκεκριμένες διαστάσεις και τις πλευρές εκδήλωσης ενός επίκαιρου, σύνθετου και βαθιά ταξικού ζητήματος».
Μέσα από την έκδοση γίνεται προσπάθεια να συνεχιστεί η συστηματική επιδίωξη του ΚΚΕ να έρθει σε επαφή, να ακούσει τους γονείς, τους εκπαιδευτικούς, τους εργαζόμενους, τους επιστήμονες και ερευνητές που ασχολούνται με το συγκεκριμένο πεδίο, την ίδια τη νεολαία, ειδικά των εργατικών – λαϊκών στρωμάτων, που στοχοποιείται διπλά, τόσο από την πολύμορφη βία του ίδιου του συστήματος όσο και από τη συνειδητή προσπάθεια ταύτισης των δίκαιων αντιδράσεων και των συλλογικών της αγώνων με την εγκληματικότητα. Να συμβάλει το Κόμμα ώστε να ενισχυθούν οι διεκδικήσεις που θέτουν σε πρώτο πλάνο την ικανοποίηση των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών των παιδιών, της οικογένειας, του σχολείου.
Συγχρόνως, επιχειρείται να αναδειχθούν οι σκοπιμότητες της κυβέρνησης, της αστικής τάξης και της ΕΕ, που με τη διόγκωση και υπερπροβολή του ζητήματος επιδιώκουν: Να δικαιολογήσουν τη στρατηγική απόσυρσης της όποιας κρατικής ευθύνης από τα αναγκαία μέτρα πρόληψης, επιρρίπτοντας την ευθύνη στην οικογένεια, στο ίδιο το άτομο, ακόμα και στους συνομήλικους συμμαθητές του. Να το αξιοποιήσουν για την επιβολή ακόμα περισσότερων μέτρων καταστολής, ειδικά μέσα σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας. Να αποκρύψουν την ορατή και αόρατη βία του καπιταλιστικού συστήματος. Να αποκρύψουν, πάνω απ’ όλα, τη βασική αιτία για την εμφάνιση και εξέλιξη του φαινομένου, που βρίσκεται στο εκμεταλλευτικό σύστημα, στον ίδιο τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, στις κοινωνικές ανισότητες, στις σάπιες «αξίες» και στα στρεβλά πρότυπα που καλλιεργεί και αναπαράγει. Να εκπαιδεύσουν τη νεολαία να μην αντιδρά, να αποδέχεται ως «παραβατική» κάθε συλλογική, μαχητική διεκδίκηση μιας ζωής με δικαιώματα, μιας άλλης κοινωνίας, χωρίς την εκμετάλλευση, που γεννά τον ατομισμό, τον ανταγωνισμό και την επιθετικότητα. Να ταυτίσουν τις εγκληματικές και προβοκατόρικες πράξεις οπαδικών, ρατσιστικών, ναζιστικών οργανώσεων με τους αγώνες της νεολαίας για καλύτερα σχολεία, για μια καλύτερη κοινωνία, που δεν θα στραγγαλίζει τα όνειρα και τις ανάγκες τους.
Οπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην έκδοση, η νεανική παραβατικότητα δεν είναι μια ατομική παρεκτροπή ή επιλογή. Είναι εκδήλωση της παθογένειας της ίδιας της καπιταλιστικής κοινωνίας, μιας κοινωνίας ανταγωνισμού, φτώχειας και αδιεξόδων, όπου όλα – ακόμα και οι ανθρώπινες σχέσεις – μετατρέπονται σε εμπόρευμα. Με αυτήν την έννοια, η ολοκληρωμένη και οριστική αντιμετώπιση του ζητήματος προϋποθέτει την ανατροπή και κατάργηση της κοινωνίας της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, της βίας των λίγων σε βάρος των αναγκών των πολλών. Μόνο η κοινωνία του σοσιαλισμού – κομμουνισμού μπορεί να οδηγήσει στην πλήρη εξάλειψη του φαινομένου. Αυτό αποδείχθηκε από την πείρα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην ΕΣΣΔ και σε άλλες χώρες τον 20ό αιώνα, χωρίς καμία πρόθεση να εξιδανικευτούν προβλήματα, που σχετίζονται τόσο με κατάλοιπα της προηγούμενης κοινωνίας όσο και με παρεκκλίσεις και υποχωρήσεις από τις αρχές της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και της κομμουνιστικής διαπαιδαγώγησης. Στο έδαφος της σοσιαλιστικής κοινωνίας και των νέων θεσμών της εργατικής εξουσίας αναπτύχθηκαν τεράστιες υποδομές, εφαρμόστηκαν πρωτοπόρες μέθοδοι, με τη στήριξη εκατοντάδων ψυχολόγων και παιδαγωγών, με ξεχωριστή μορφή αυτή του μεγάλου παιδαγωγού Αντόν Μακάρενκο.
