Δεν ανακαλύπτω την… Αμερική όταν γράφω ότι το γκολ είναι η πεμπτουσία του ποδοσφαίρου. Εσχάτως, ο Ολυμπιακός είχε δείξει να βρίσκει πιο εύκολα τον δρόμο προς τα αντίπαλα δίχτυα, αλλά δεν τα κατάφερε στα δύο ματς που τον… απέκλεισαν από τους βασικούς στόχους της σεζόν: Το πρωτάθλημα και την ευρωπαϊκή πορεία.

Η Ντινάμο Κιέβου, βεβαίως, δεν είναι ΠΑΟΚ και, σε σχέση με την Τούμπα, οι Ερυθρόλευκοι ήταν σαφώς πιο ανταγωνιστικοί στο Ολιμπίνσκι, πληρώνοντας όμως την αναποτελεσματικότητα στην τελική προσπάθεια, η οποία τους κυνηγάει από την αρχή της σεζόν.

Το πρώτο ημίχρονο κύλησε στον ρυθμό που ήθελε η Ντινάμο. Οι Ουκρανοί, όπως είχε προαναγγείλει ο προπονητής τους, δεν «δικαιούνταν» να παίξουν αμυντικά στην έδρα τους και δεν το έκαναν.

Δεν βγήκαν, βεβαίως, φουλ επιθετικά, αλλά φρόντισαν να είναι σταθεροί στα μετόπισθεν, ήλεγξαν τον ρυθμό, δεν επέτρεψαν στον Ολυμπιακό να απειλήσει ουσιαστικά την εστία του Μπόικο και σε αυτό «βοήθησε» σημαντικά και το γεγονός ότι ο Γκιλέρμε δεν ήταν ο… γνωστός Γκιλέρμε.

Ο Βραζιλιάνος, παίκτης – κλειδί στο κέντρο του Ολυμπιακού, άργησε να μπει στο πνεύμα του παιχνιδιού, οι Ερυθρόλευκοι είχαν τρεξίματα, αλλά όχι ουσία, προδομένοι από τα λάθη τους μεσοαμυντικά, αφού η οπισθοφυλακή δεν παρείχε ασφάλεια και η μεσοεπιθετική γραμμή προσπαθούσε να απειλήσει μόνο από τον άξονα.

Ποντένσε και Ζιλ Ντίας ήταν ανύπαρκτοι δημιουργικά, ο (κεφάτος και συγκινητικός)
Φορτούνης πάλευε μόνος του για να προκαλέσει ανησυχία στην ουκρανική άμυνα, αλλά οι γηπεδούχοι δεν φοβήθηκαν σε καμία στιγμή και, όταν ο Ολυμπιακός άρχισε να ανεβάζει γραμμές, τον τιμώρησαν με τον Σολ, ο οποίος εκμεταλλεύτηκε λάθος του Μεριά και σκόραρε στην πρώτη τελική προσπάθεια των γηπεδούχων.

Ο ασταθής Σα απέτρεψε δεύτερο γκολ του Ισπανού με μια απόκρουση – θαύμα στην τελευταία φάση του πρώτου μέρους, κρατώντας (θεωρητικά) ζωντανή την ομάδα του Πέδρο Μαρτίνς στην μάχη της πρόκρισης.

Μια πρόκριση που ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να διεκδικήσει με ρεαλιστικές ελπίδες, αν ήταν πιο αποτελεσματικός στα πρώτα, καλά λεπτά της επανάληψης, όπου ο Μασούρας βοήθησε σαφώς περισσότερο από τον Ζιλ Ντίας και ο Φορτούνης δοκίμασε τα ρεφλέξ του Μπόικο.

Οι Ουκρανοί άντεξαν την (σχετική) πίεση των Ερυθρολεύκων, οι οποίοι όμως δεν τα παράτησαν μέχρι το τέλος. Ο Μαρτίνς έπαιξε όλα τα χαρτιά του, έριξε στην μάχη Νάτχο – Γκερέρο, κράτησε εσφαλμένα κατ’ εμέ μέσα τον πολύ αρνητικό Ποντένσε και επέλεξε να τα δώσει όλα για όλα χωρίς τον ποιοτικότερό του παίκτη (Φορτούνης), ο οποίος προφανώς δεν έχει ξεπεράσει πλήρως τον τραυματισμό του και πράγματι δεν παρουσίασε την καλύτερη δυνατή εκδοχή του.

Η Ντινάμο δεν είναι ομάδα του σωρού, αλλά ούτε και κάτι σπουδαίο. Οι μεγάλες ευκαιρίες των Χασάν και Γκερέρο επιβεβαίωσαν ότι αυτός ο Ολυμπιακός, ακόμα και με τις χτυπητές αδυναμίες του, θα μπορούσε να διεκδικήσει πιο πειστικά την πρόκριση στους «16» του Europa League, όπου θα βρεθούν και ομάδες που δεν είναι ποιοτικά ανώτερες του.

Εκτός της Ντινάμο, ξεχωρίζω Κράσνονταρ, Ντινάμο Ζάγκρεμπ, Ρεν και Σλάβια Πράγας. Όλες αυτές, όμως, είχαν κάτι που δεν είχε ο Ολυμπιακός: Γκολ με μεγαλύτερη συνέπεια. Και αυτά της επιτρέπουν να παίζουν στην Ευρώπη και τον Μάρτιο, την ώρα που οι Ερυθρόλευκοι θα αναζητούν παρηγοριά στο Κύπελλο και στην δεύτερη θέση της Superleague.

πηγη

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here