kostaras

Ιστοριούλα : κάποτε στο Πολυτεχνείο περιμέναμε τις χειρόγραφες σημειώσεις για να διαβάσουμε… Παραγγέλναμε (όσοι μπορούσαν) το ξενόγλωσσο σύγραμμα και έκανε 6 μήνες να έρθει … Περιμέναμε ουρά μιάμισυ ώρα στη φοιτητική λέσχη τη Πέμπτη να φάμε κοτόπουλο με αρακά (μόνο αυτό τρωγόταν). Ζεσταινόμαστε με ένα αερόθερμο … Πηγαίναμε στον ΟΤΕ και περιμέναμε 2 ώρες να μας συνδέσουν με το σπίτι (χρέωση καλούμενου) για να μιλήσουμε με γονείς … Μοιραζόμαστε έναν εκτυπωτή πλάτους 5 εκατοστών στο σπίτι του τυχερού και γενναιόδωρου που το είχε … Μοιραζόμαστε έναν υπολογιστή … Τον παλμογράφο τον μάθαμε εμπειρικά διότι δεν υπήρχε βιβλίο … Μερικά βιβλία τα μεταφράζαμε εμείς ως εργασίες …

Τώρα κάποιοι έχουν την πολυτέλεια, στο όνομα της δημοκρατίας και της ελεύθερης έκφρασης, να κλείνουν πανεπιστήμια και να κάνουν γκράφιτι … Προφανώς με αυτούς δεν προχωράει ούτε η επιστήμη ούτε η κοινωνία. Δεν τους αξίζει ούτε η τρόικα …

Νηφάλια διότι θα μπορούσα να πω πολλά …

ΛΚ