Ανέκαθεν τους τολμηρούς προκλητικά καλούσε.
Δεν έχει σύνορα, στη γη, το κράτος της θαλάσσης.
Δεν τραγουδά μονάχη της, η θάλασσα νομίζω
ούτε κι ο άνεμος μπορεί, τέτοια να πει τραγούδια.
Είναι νομίζω ναυτικών, τραγούδια χορωδίας,
από αυτούς που πνίγηκαν χιλιάδες χρόνια τώρα.
Πολλές φορές, η θάλασσα, τραγούδια της μου στέλνει
μακρόσυρτα, μονότονα σαν μοιρολόι είναι
κι ώρες πολλές, νύκτα-πρωί, κρατάει το μαρτύριο
πριν κατορθώσει λύτρωση, ο ύπνος να μου δώσει.
Πάν Καρτσωνάκης
