Menu

Σκέψεις που γίνονται λέξεις…

αθλουπολη
Μοιάζει με αστείο κάποιες φορές…. ετούτες οι άγιες μέρες μοιάζουν με ευκαιρία, με δικαιολογία, με μια έξοδο κινδύνου για να δραπετεύσεις… για να μπεις σ έναν κόσμο άλλο, καλύτερο, ίσως – ίσως και εκείνον που είχες πριν αλλά όχι πια..

Μ ένα χρόνια πολλά, μια ευχή, λίγη μουσική από τριγωνάκια και ζάχαρη άχνη αλλάζεις τη μέρα σου… ζεις μια άλλη πραγματικότητα, τι κι αν έχει ημερομηνία λήξης… πιο πολύ απ οτιδήποτε αναγκαίες ετούτες οι γιορτές… να μαζευτούμε με φίλους και οικογένεια, να τσουγκρίσουμε το ποτήρι μας, να καλαμπουρίσουμε, ν ανταλλάξουμε , όχι δώρα μεγάλης αξίας αλλά αισθήματα…

Παρατηρώ τους ανθρώπους και είναι παράξενο… λες και τους άγγιξε το μαγικό ραβδάκι… περιδιαβαίνουν τους στολισμένους δρόμους και τις βιτρίνες σαν να ναι πολίτες μιας άλλης χώρας… ένα πράγμα σαν τις καλοκαιρινές διακοπές, παίρνεις βαθιά ανάσα τότε για ν αντέξεις τον υπόλοιπο χρόνο… έτσι και οι γιορτές… μια άλλη πραγματικότητα για 15 μέρες, ο ένας πιο κοντά στον άλλο, όλοι μας λιγάκι πιο αληθινοί…

Περισσότερα χαμόγελα είδα ετούτες τις ημέρες… πιο πολλά χαμόγελα! Ανθρώπους να περπατούν χέρι-χέρι η απλά επειδή τα χρόνια βάρυναν να κάθονται πλάι- πλάι στο παγκάκι…

Τους ζηλεύω όλους αυτούς… γιατί κάποιοι δικοί μου άνθρωποι είναι μακριά και κάποιοι άλλοι… εκεί ψηλά! Και δεν είναι ωραίο σ ετούτες τις γιορτές να παραμένεις μόνος στην πραγματικότητα που όλοι οι άλλοι εγκατέλειψαν έστω και για 15 μέρες…

αθλουπολη

Categories:   Επικαιρότητα

Comments

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: