Menu

Ο Καλλικράτης και τα λεφτά …

αθλουπολη

<< Ο Καλλικράτης είναι απάτη διότι δεν υπάρχουν χρήματα >> μου είπε χθες ένας φίλος στο κέντρο της Κορίνθου. << Πολύ νεοδημοκρατικό αυτό ! >> του απάντησα με χιούμορ αλλά ταυτόχρονα βρήκα την ευκαιρία να επανα-διατυπώσω μερικές σκέψεις γύρω από τα οικονομικά της αυτοδιοίκησης.
Τα τελευταία χρόνια γίνεται διαρκής συζήτηση για το αν υπάρχει ή όχι διαφάνεια στη διαχείριση των πόρων, αν και πως θα υπάρξει νοικοκύρεμα των οικονομικών των δήμων, αν οι πόροι που διαθέτει η κεντρική διοίκηση επαρκούν για την υποστήριξη των αρμοδιοτήτων που μεταφέρονται στην αυτοδιοίκηση και κατά πόσο είναι ανταποδοτικά τα τέλη που πληρώνουν οι πολίτες. Η συζήτηση πάνω σε αυτά τα θέματα είναι εξαιρετικά απλή και συνήθως επαρκής για τον αόριστο αντιπολιτευτικό λόγο ανεξάρτητα από που αυτός προέρχεται και ποιον αφορά.
Αυτό το οποίο ουδέποτε έχει συζητηθεί ουσιαστικά, είναι το γεγονός ότι κάθε δήμος είναι ένας οργανισμός με περιουσιακά στοιχεία και πόρους, ανθρώπινο δυναμικό και παραγωγικά χαρακτηριστικά, συνεπώς πρέπει να παράγει πλούτο. Ενας δήμος μπορεί και πρέπει να παράγει εισόδημα ώστε να είναι σε θέση να κάνει επενδύσεις και να υποστηρίξει προγράμματα κοινωνικής πολιτικής. Οι επενδύσεις αφορούν είτε σε έργα και υποδομές που ενισχύουν, υποβοηθούν και κάνουν ελκυστικό το ιδιωτικό επιχειρείν είτε σε υποδομές που εκμεταλλεύεται απευθείας ο δήμος.
Ενα ελκυστικό επενδυτικό περιβάλλον προυποθέτει υποδομές ύδρευσης, αποχέτευσης, περιβάλλον βιώσιμης κινητικότητας, πολεοδομικό σχέδιο, σύστημα διαχείρισης απορριμμάτων, δίκτυα επικοινωνίας κλπ ώστε να υπάρχει δυνατότητα ανάπτυξης και επενδύσεων. Θα μπορούσε κανείς να προσθέσει ότι ακόμα και ένα νέο πεζοδρόμιο ή ένας χώρος πρασίνου αποτελεί επένδυση διότι βοηθάει τον εμπορικό κόσμο. Μία πολιτιστική εκδήλωση αποτελεί επίσης υποδομή διότι προσελκύει επισκέπτες στην πόλη.
Υπάρχει επίσης το ζήτημα της εκμετάλλευσης της ακίνητης περιουσίας της αυτοδιοίκησης και ο τρόπος ανάπτυξης παροχής υπηρεσιών που είναι χρήσιμες και ταυτόχρονα παράγουν πλούτο. Κάθε, λογικά σκεπτόμενος επιχειρηματίας ή νοικοκύρης, θα έψαχνε τρόπους αξιοποίησης του παραμικρού περιουσιακού στοιχείου αντί να δανείζεται και να περιμένει τα χρήματα του κράτους. Εχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το γεγονός ότι η ίδια η ιστορία των πόλεων θα μπορούσε να αποτελεί εργαλείο ανάπτυξης και παραγωγής εισοδήματος. Υπάρχουν προγράμματα χρηματοδότησης της ευρωπαικής ένωσης και ευκαιρίες που προσφέρουν οι νέες τεχνολογίες.
Ενώ τα παραπάνω ακούγονται λογικά, στη πράξη συμβαίνουν άλλα πράγματα. Οι πολιτικοί της αυτοδιοίκησης έχουν μάθει να καταναλώνουν και όχι να παράγουν. Εχουν μάθει να επιδοτούνται και όχι να επιχειρούν. Εχουν μάθει να κάνουν πολιτική με την ιστορία των πόλεων αντί να σκέπτονται για το μέλλον. Δεν προτείνουν αλλά κρίνουν. Δεν παράγουν νέες υπηρεσίες αλλά διαχειρίζονται τέλη των πολιτών.
Ο Καλλικράτης δεν είναι πρόβλημα αλλά εθνική ευκαιρία που απαιτεί διαφορετική σκέψη και αντίληψη. Για πρώτη φορά οι αυτοδιοικητικοί θα χρειαστεί να κάνουν πολιτική ενώ στο παρελθόν επιβίωσαν με μικροπολιτική. Για πρώτη φορά πρέπει να παράγουν και όχι να καταναλώσουν. Οσοι είμαστε στον ιδιωτικό τομέα ξέρουμε τι σημαίνει πενταετές πλάνο με ετήσια μείωση εξόδων 20% και ετήσια αύξηση τζίρου και κερδών 20%. Οσοι δουλεύουμε στο ανταγωνιστικό περιβάλλον, ζούμε, διοικούμε και αποφασίζουμε με όρους 20/20. Σκεφτείτε πως έχουν εκπαιδευτεί να σκέπτονται και να λειτουργούν οι αυτοδιοικητικοί μας οι οποίοι δεν έδειξαν να έχουν αλλάξει στις τελευταίες δημοτικές εκλογές. Ευτυχώς έχουμε εξαιρέσεις και περιμένω πολλά από αυτές. Οι υπόλοιποι θα συνεχίσουν να ψάχνουν σπασμένα τούβλα για να παράγουν αντιπολίτευση ή θα μαλώνουν για μία έμμισθη θέση ? Οι καιροί ου μενετοί …

αθλουπολη

Categories:   Επικαιρότητα

Comments

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: