Menu

Όχι άλλα δάκρυα…

αθλουπολη

Ζωντάνεψα τους τοίχους

              φωνή τους έδωσα

        πιο φιλική να γίνουν συντροφιά

 

          Κι οι δεσμοφύλακες ζητούσαν

      να μάθουνε που βρήκα τή μπογιά

 

             Οι τοίχοι του κελιού

         το μυστικό το κράτησαν

       κι οι μισθοφόροι ψάξανε παντού

         Όμως μπογιά δε βρήκαν

         Γιατί στιγμή δέ σκέφτηκαν

        στις φλέβες μου να ψάξουν.

 

           Αλέκος Παναγούλης

στην απομόνωση των φυλακών Μπογιατίου

μετά από μια απόπειρα απόδρασης

 πού έκανε στις 2 Ιουνίου 1971.

 

Δεν είχε ούτε μολύβι ούτε χαρτί

και το έγραψε με το αίμα του

πάνω σ΄ ένα πακέτο τσιγάρα.

untitled.jpg

  Πάλης ξεκίνημα

  νέοι αγώνες

  οδηγοί της ελπίδας

  οι πρώτοι νεκροί.

 

  Όχι άλλα δάκρυα

  κλείσαν οι τάφοι

  λευτεριάς λίπασμα

  οι πρώτοι νεκροί.

 

  Λουλούδι φωτιάς

  βγαίνει στους τάφους

   μήνυμα στέλνουν

   οι πρώτοι νεκροί.

 

  Απάντηση θα πάρουν

  ενότητα κι αγώνα

  για νά ‘βρουν ανάπαυση

  οι πρώτοι νεκροί.

 

     ποίηση του Αλέκου Παναγούλη

σε μουσική επένδυση Μίκη Θεοδωράκη

212-net ALEKOS PANAGOYLHS.jpg

………………….από το΄Άξιον Εστί του Ελύτη ………………….

Και νωρίς εβγήκανε καταμπροστά στον ήλιο,

με πάνου ως κάτου απλωμένη την αφοβιά σαν σημαία,

οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες.

Και ακολουθούσανε άντρες πολλοί, και γυναίκες,

και λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια.

 Όπου έβλεπες άξαφνα στην όψη τους τόσες χαρακιές,

που ‘λεγες είχανε περάσει μέρες πολλές

       μέσα σε λίγην ώρα.

       

Τέτοιας λογής αποκοτιές, ωστόσο,

μαθαίνοντες οι Άλλοι, σφόδρα ταράχθηκαν.

Και φορές τρεις με το μάτι αναμετρώντας το έχει τους,

λάβανε την απόφαση να βγουν έξω σε δρόμους

και σε πλατείες, 
με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει:

 μία πήχη φωτιά κάτω απ’ τα σίδερα,

με τις μαύρες κάννες και τα δόντια του ήλιου.

Όπου μήτε κλώνος μήτε ανθός, δάκρυο

ποτέ δεν έβγαλαν.

Και χτυπούσανε όπου να ‘ναι,

 σφαλώντας τα βλέφαρα με απόγνωση.

 

Και η Άνοιξη ολοένα τους κυρίευε.

Σαν να μην ήτανε άλλος δρόμος πάνω σ’ ολάκερη τη γη

για να περάσει η Άνοιξη παρά μονάχα αυτός,

και να τον είχαν πάρει αμίλητοι,

κοιτάζοντας πολύ μακριά,

πέρ’ απ’ την άκρη της απελπισίας,

τη Γαλήνη που έμελλαν να γίνουν,

οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες,

και οι άντρες, και οι γυναίκες, και οι λαβωμένοι

με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια.

       

 Και περάσανε μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα.

Και θερίσανε πλήθος τα θηρία, και άλλους εμάζωξαν.

Και την άλλη μέρα εστήσανε στον τοίχο τριάντα.

diadilosh.jpg

  httpSlightly Sad/petra.pblogs.gr

 

17-cebdcebfceadcebcceb2cf81ceb7.jpg

       Της Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ *

       μη παρακαλώ σας μη *

  Αετόμορφα έχει τα ψηλά βουνά *

    και τα σπίτια πιο λευκά *

 Της Ασίας αν αγγίζει από τη μια *

   στον αιθέρα στέκει να *

Και δεν είναι μήτε ξένου λογισμός *

      μόνο πένθος αχ παντού *

Τα πικρά μου χέρια με τον Κεραυνό *

   τους παλιούς φίλους καλώ *

Μα ‘χουν όλα τα αίματα ξαντιμεθεί *

   και στον έναν ο άλλος μπαί *

  Της Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ *

       μη παρακαλώ σας μη *         

    και μυρσίνη συ δοξαστική

      λησμονάτε τη χώρα μου!

 

στα ηφαίστεια κλήματα σειρά

στου γλαυκού το γειτόνεμα!

της Ευρώπης λίγο αν ακουμπά

και στη θάλασσα μόνη της!

 

και δικού της μήτε αγάπη μια

και το φως ανελέητο!

 

τα γυρίζω πίσω απ’ τον Καιρό

με φοβέρες και μ’ αίματα!

 

κι οι φοβέρες αχ λατομηθεί

νουν εναντίον οι άνεμοι!

 

και μυρσίνη συ δοξαστική

λησμονάτε τη χώρα μου!

0.jpg

      http://www.panoramio.com/photo/40244658

netO.K 244658.jpg

       Σε χώρα μακρινή και αναμάρτητη

                τώρα πορεύομαι. 
Τώρα μ’ ακολουθούν ανάλαφρα πλάσματα

με τους ιριδισμούς του πόλου στα μαλλιά 
και το πράο στο δέρμα χρυσάφισμα.

 

      Μες στα χόρτα προβαίνω,

  με το γόνατο πλώρη κι η ανάσα μου

διώχνει απ’ την όψη της γης

  τις στερνές τολύπες του ύπνου. 
Και τα δέντρα βαδίζουν στο πλάι μου,

         εναντίον του ανέμου.

Μεγάλα μυστήρια βλέπω και παράδοξα: 
Κρήνη την κρύπτη της Ελένης.

 

 Τρίαινα με δελφίνι το σημάδι του Σταυρού. 
 Πύλη λευκή το ανόσιο συρματόπλεγμα.

           Όθε με δόξα θα περάσω. 
     Τα λόγια που με πρόδωσαν

          και τα ραπίσματα έχοντας

       γίνει μυρτιές και φοινικόκλαρα: 
    Ωσαννά σημαίνοντας ο ερχόμενος!

       

  Ηδονή καρπού βλέπω τη στέρηση. 
     Ελαιώνες λοξούς με γαλάζιο

          ανάμεσα στα δάχτυλα

 τους χρόνους της οργής πίσω απ’ τα σίδερα. 
          Και γιαλόν απέραντο,

από μαγγανεία ωραίων ματιών βρεμένο

         τον βυθό της Μαρίνας. 
      Όπου αγνός θα περπατήσω.

   Τα δάκρυα που με πρόδωσαν

       και οι ταπεινώσεις έχοντας 
 γίνει πνοές και ανέσπερα πουλιά:

    Ωσαννά σημαίνοντας ο ερχόμενος! 
Σε χώρα μακρινή και αναμάρτητη

             τώρα πορεύομαι.

net100.jpg                   

 Σε χώρα μακρινή και αρυτίδωτη τώρα πορεύομαι. 
Τώρα μ’ ακολουθούν κορίτσια κυανά

        κι αλογάκια πέτρινα 
με τον τροχίσκο του ήλιου στο πλατύ μέτωπο.

        Γενεές μυρτιάς μ’ αναγνωρίζουν 
από τότε που έτρεμα στο τέμπλο του νερού

        άγιος, άγιος, φωνάζοντας. 
Ο νικήσαντος τον Άδη και τον Έρωτα σώσαντας

        αυτός ο Πρίγκιπας των Κρίνων είναι. 
Κι από κείνες πάλι τις πνοές της Κρήτης

        μια στιγμή ζωγραφιζόμουν.

Για να λάβει ο κρόκος από τους αιθέρες δίκαιο.

 

Στον ασβέστη τώρα τους αληθινούς μου Νόμους 
κλείνω κι εμπιστεύομαι.

Μακάριοι, λέγω, οι δυνατοί

που αποκρυπτογραφούνε το Άσπιλο. 
Γι’ αυτών τα δόντια η ρώγα που μεθά

στων ηφαιστείων το στήθος

και στο κλήμα των παρθένων. 
Ιδού ας ακολουθήσουνε τα βήματα μου!

 

Σε χώρα μακρινή και αρυτίδωτη

         τώρα πορεύομαι. 

  Τώρα το χέρι του Θανάτου

        αυτό χαρίζει τη Ζωή 
   και ο ύπνος δεν υπάρχει.

 

    241702-3net Hellas Korinthos 021.jpg

                      Η Διεύθυνσή μου!

 

    http://petra.pblogs.gr/2009/11/h-dieythynsh-moy.html

 

NET SHMA02.jpg

 

αθλουπολη

Categories:   Επικαιρότητα

Comments

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: