Αθλητικά

το 2018 εσύ ήσουν το αφεντικό

Το 2018 που φεύγει, ο Λούκα Μόντριτς έσπασε την δεκαετή «δικτατορία» των Κριστιάνο Ρονάλντο και Λιονέλ Μέσι στην ψηφοφορία της «Χρυσής Μπάλας» και πήρε το κορυφαίο ατομικό βραβείο, σε μια ιστορική αλλαγή που λειτούργησε και ως αναγνώριση για όλους τους αδικημένους (χωρίς εισαγωγικά) ποδοσφαιριστές του παρελθόντος.
Ο Κιλιάν Εμπαπέ ήταν απολαυστικός και καθοριστικός, στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου από την Γαλλία, είκοσι χρόνια μετά τον θρίαμβό της στα πάτρια εδάφη και προτού καν γεννηθεί ο παίκτης – φαινόμενο της Παρί Σεν Ζερμέν, ο οποίος μόλις πριν από λίγες ημέρες μπήκε στην τρίτη δεκαετία της ζωής του.

Ο Αντουάν Γκριεζμάν ήταν πιο ώριμος από ποτέ και πολύτιμος, τόσο για την Ατλέτικο Μαδρίτης στην κατάκτηση του Europa League, όσο και για τους Τρικολόρ στα γήπεδα της Ρωσίας.

Ας με συγχωρέσουν όλοι οι παραπάνω παικταράδες (και άλλους που θα μπορούσα να αναφέρω), αλλά φρονώ ότι στο 2018 που μας αποχαιρετά, το απόλυτο (ποδοσφαιρικό) αφεντικό είχε άλλα ονόματα και επίθετα. Και συγκεκριμένα, τον έλεγαν Κριστιάνο Ρονάλντο ντος Σάντος Αβέιρο. Και εξηγούμαι.

Παρ’ ότι έφυγε από την Ρεάλ Μαδρίτης πριν από πέντε μήνες, ο Πορτογάλος σούπερ σταρ αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της Βασίλισσας μέσα στο 2018 (!), αφού κανένας εκ των Γκάρεθ Μπέιλ ή Καρίμ Μπενζεμά δεν πλησίασε καν τις εξωγήινες επιδόσεις του «CR7».

Πολλά από αυτά τα γκολ, μάλιστα, ήταν καθοριστικά για την κατάκτηση του τρίτου διαδοχικού Champions League και τέταρτου τα τελευταία πέντε χρόνια. Γιατί, μπορεί ο Κριστιάνο να μην σκόραρε στον τελικό με την Λίβερπουλ (όπου ο Μπέιλ σκόραρε δις, έστω και με την… βοήθεια του Λόρις Κάριους), αλλά πήρε την Ρεάλ από το χεράκι και την πήγε μέχρι το Κίεβο.

Με την Παρί στους «16» ήταν καθοριστικός, ενώ με την Γιουβέντους στα προημιτελικά πέτυχε το πιο ωραίο γκολ του 2018 (το ανάποδο ψαλίδι που υποχρέωσε ακόμα και τους Ιταλούς να τον χειροκροτήσουν, παρά το… χουνέρι που τους έκανε), σημειώνοντας και το πέναλτι – σφραγίδα της πρόκρισης στην τετράδα.

Στον τελικό, παρ’ ότι δεν μάτωσε τα δίχτυα (όπως συνηθίζει σε τελικούς Champions League), κατάφερε να τραβήξει επάνω του όλα τα φώτα της δημοσιότητας, παρά την επιτυχία της ομάδας του, με την ατάκα – βόμβα περί αποχώρησης, η οποία επιβεβαιώθηκε λίγες εβδομάδες αργότερα και αφού μεσολάβησε ένα ικανοποιητικό Μουντιάλ, σε ατομικό τουλάχιστον επίπεδο.

Στα 33 του χρόνια, ο Κριστιάνο κατάφερε να πείσει την Γιούβε να δώσει εκατό εκατομμύρια ευρώ για να τον αποκτήσει από την Ρεάλ, στην πιο ηχηρή μεταγραφή του 2018, η οποία έφερε ακόμα και στο… χείλος της απεργίας τους εργαζόμενους στην FIAT, για το υπέρογκο ποσό που δαπανήθηκε.

Μια μεταγραφή – σταθμός που έκλεισε οριστικά σε ελληνικό έδαφος (στο «Costa Navarino» της Μεσσηνίας) και σηματοδότησε ένα «πριν» και ένα «μετά» στο ιταλικό πρωτάθλημα, το οποίο ανέκτησε μέρος της παλιάς του αίγλης, αυτής της δεκαετίας του ’80, όταν οι ομάδες της Serie A καμάρωναν στις τάξεις τους, τους κορυφαίους παίκτες στον κόσμο (Μαραντόνα, Ζίκο, Πλατινί, Σόκρατες κλπ.).

Ο Κριστιάνο, λοιπόν, πρωταγωνίστησε στο νέο έπος της Ρεάλ, αλλά και στην μεταγραφή που απασχόλησε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη τον ποδοσφαιρικό πλανήτη. Και, σαν να μην έφταναν αυτά, έκλεισε το 2018 όντας πρώτος σκόρερ στην Serie A και δείχνοντας πιο ώριμος από ποτέ, έτοιμος να θυσιάσει (εντάξει, όχι συνεχώς, αλλά το κάνει πολύ συχνά πλέον…) το «εγώ» για το «εμείς».

Αν τα καταφέρει και, με αυτόν στο ρόστερ, η Γιούβε κατακτήσει το Champions League για πρώτη φορά μετά το 1996, τότε δικαιωματικά θα του «ανήκει» και το 2019. Και, βεβαίως, δεν θα του ξεφεύγει με τίποτα η έκτη «Χρυσή Μπάλα» της ένδοξης καριέρας του, παρά το ιστορικό «διάλειμμα» με τον Μόντριτς…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Close