Της Γιώτας Μπάγκα

Έχουμε συνηθίσει να διαμαρτυρόμαστε ότι τίποτε καλλιτεχνικό δεν συμβαίνει στην περιοχή  μας. Έχουμε επίσης αποδεχτεί ότι μόνο ερασιτεχνικές προσπάθειες – άλλες περισσότερο κι άλλες λιγότερο, ανάλογα με την αισθητική και τη δυναμική τους- μπορούν να παρουσιάσουν θέαμα ή ακρόαμα. Αυτό μας αρκεί και θεωρούμε φυσικό η επαρχία να υστερεί  πολιτιστικά.  Και είμαστε τις περισσότερες φορές εντάξει μ΄ αυτό.  Λες κι ο πολιτισμός δεν μας αφορά όλους (μήπως;). Μα έλα που κάτι γίνεται και σου δίνει την ευκαιρία να βγεις από το καβούκι σου, να βιώσεις καλλιτεχνικές στιγμής μέθεξης και ευφορίας, να αφεθείς στη μουσική, να της επιτρέψεις να σε ξεσηκώσει, να σε δυναμώσει, να σε συνεπάρει,  να σε ευθυμήσει, να σε μεταφέρει  σε άλλες διαστάσεις χώρου και χρόνου.

Κάτι τέτοιο έγινε το Σάββατο 20 του Ιούνη. Ξεκινήσαμε από τα δυτικά  για την συναυλία των Final Act  με τον Απόστολο Μόσιο και φτάσαμε στο λιμάνι της Κορίνθου απ΄ όπου θα γίνονταν ο απόπλους. Αρκετός κόσμος είχε ήδη μαζευτεί. Νεανικές οικογένειες με τα παιδιά τους, ζευγάρια, φίλοι, παρέες. Όλοι με μια κοσμιότητα και ποιότητα που αμέσως μας έκανε εντύπωση, καθώς ερχόταν σε απόλυτη αντίθεση με την θορυβώδη οχλαγωγία που συνηθίζει να σέρνει μαζί του ο μέσος Έλληνας, όταν «ψυχαγωγείται» συν γυναιξί και τέκνοις. Καθώς ο ήλιος έπεφτε το πλοίο μας ο Capten Morgan μας επιβίβασε και το προσωπικό του με απόλυτη τάξη και ευγένεια μας θερμομέτρησε, μοίρασε μάσκες, έκανε ό,τι προβλέπεται και μας άφησε να τακτοποιηθούμε στις θέσεις μας. Και καθώς ο απόπλους ανέτειλε  κι ο ήλιος έδυε απολαύσαμε τη μεγαλειώδη Κορινθιακή ομορφιά της φύσης.  

Οι Final Act ξεκίνησαν να παίζουν χωρίς καθυστέρηση. Και καθώς το πειρατικό μας γλιστρούσε απαλά στα αγαπημένα νερά ξεμακραίνοντας από την ακτή, τα φώτα έλαμπαν και οι πόλεις  φάνταζαν   όμορφες. Από τη μια πλευρά το Λουτράκι κι από την άλλη η Κόρινθος και στη μέση επιβλητική και καθηλωτική η διώρυγα! Από τις πρώτες νότες, από τους πρώτους στίχους η μουσική των Final Act μας ξεσήκωσε τονωτικά και απελευθερωτικά μαζί με το κορινθιακό αεράκι που φυσούσε ανέμελα.  Λίγο αργότερα ανέβηκε στη σκηνή ο Απόστολος, ένας νέος καλλιτέχνης γεμάτος ενέργεια, χιούμορ, ταλέντο και ευαισθησία. Ο ερμηνευτής τραγούδησε από διασκευασμένο παραδοσιακό μέχρι Chris Isaak και σύγχρονο ροκ μεταδίδοντας στο κοινό τη θετική του ενέργεια και συνεπαίρνοντας το.   Δεν είναι άλλωστε τυχαίο, αφού ο Απόστολος είναι συνεργάτης του μεγάλου Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Καθώς το πλοίο μας διέπλεε τον Ισθμό το πρόγραμμα κορυφώθηκε. Το ίδιο και η διάθεσή μας. Το ίδιο και η ομορφιά γύρω μας…

Επί σχεδόν τρεις ώρες οι μουσικοί έπαιζαν και τραγουδούσαν ακούραστα. Μας έδωσαν ένα θέαμα και ακρόαμα υψηλού καλλιτεχνικού και αισθητικού επιπέδου, ένα πολιτιστικό γεγονός ειλικρινές και αυθεντικό μακριά από τη συνηθισμένη υποκρισία – καλλιτεχνική και μη που μας ταλαιπωρεί σε όλες τιε πτυχές της ζωής μας.  Οι Final Act και ο Απόστολος Μόσιος συνδύασαν ένα καλλιτεχνικό δρώμενο, μια συναυλία με ένα περιηγητικό δρώμενο αξιοποιώντας τα πλεονεκτήματα της περιοχής μας, παντρεύοντας την Τέχνη με τη Φύση (ομορφιές και οι δυο) και κάνοντας μας να νιώσουμε ενθουσιασμό. Η πραγματική ομορφιά άλλωστε αυτό το δώρο προσφέρει: τον ενθουσιασμό, τη δύναμη να αντεπεξέλθουμε  στα όσα παράξενα και σκληρά ζούμε.

Γι αυτό κι εμείς ας στηρίζουμε τους καλλιτέχνες. Και πιο πολύ τους ειλικρινείς καλλιτέχνες του τόπου μας που με κόπους παράγουν Τέχνη. Ας τους στηρίζουμε κι εμείς οι απλοί πολίτες και πιο πολύ οι τοπικοί άρχοντές μας. Μόνο να κερδίσουμε έχουμε από μια τέτοια στήριξη. Αν βέβαια μας ενδιαφέρει ο πολιτισμός…