Γράφει η Κατερίνα Αντωνοπούλου-Ρούκη

Καθηγήτρια Αγγλικών

Κόρινθος 14 Φεβρουαρίου 2020

Επί τη ευκαιρία της γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου, θα αναφερθώ στην Αγάπη και σε έναν υπέροχο μύθο από την Ιαπωνία που μιλάει για τις ψυχές που ενώνονται πέρα από τον Χρόνο, τον Χώρο και τις Καταστάσεις με ένα μυστικό κόκκινο νήμα.

Ο Αριστοτέλης, στο βιβλίο του «Μετά τα Φυσικά» ασχολείται με την Αγάπη.

Όλοι οι άνθρωποι, (εφόσον έχουν φτάσει στο εξελικτικό επίπεδο του ανθρώπου), είναι φυσικό να ενδιαφέρονται να αποκτήσουν την εσωτερική γνώση που αφορά την πνευματική τους εξέλιξη «Πάντες ἄνθρωποι τοῦ εἰδέναι ὀρέγονται φύσει. σημεῖον δ’ ἡ τῶν αἰσθήσεων ἀγάπησις·»

Κατά τον Αριστοτέλη, Αγαπώ σημαίνει να προσπαθώ να αναβαθμίζομαι μέσω των ερωτικών αναβαθμών και από το πρώτο εξελικτικό στάδιο του δίποδου ή ανδράποδου να καταφέρω να εισέλθω στο δεύτερο εξελικτικό στάδιο των ανωτέρων αισθήσεων που είναι η διόραση και η διακοή, στο οποίο δικαιούμαι να ονομάζομαι άνθρωπος.

Βεβαίως, αυτή η εξέλιξη-αναβάθμιση της ψυχής επιτυγχάνεται, αφού ο άνθρωπος κατανοήσει ότι η γνώση των αναβαθμών του έρωτα πρέπει να αποτελέσει τον κατεξοχήν σκοπό της ζωής του, που είναι η γνώση των αναβαθμών του έρωτα, όπως διδάσκονται από την Διοτίμα στο «Συμπόσιον» του Πλάτωνα.

Όταν κάποιος ανέλθει πλέον στο εξελικτικό επίπεδο του ανθρώπου, ο σκοπός της ζωής του δεν περιορίζεται μόνο στο να αποκτήσει αυτήν την γνώση της πραγματικής αγάπης, αλλά επιπλέον επιβάλλεται και να την κάνει πράξη κατά την διάρκεια της ζωής του.

Ο Σωκράτης, ο δάσκαλος του Πλάτωνα, μέσα από το εγκώμιό του για τον έρωτα, παρουσιάζει την άποψή του για την αναζήτησή της Αγάπης, του «άλλου μισού». Εξηγεί, λοιπόν, ότι σε αυτή την αναζήτηση δεν υπάρχει ακρίβεια. H αναζήτηση του κάθε ανθρώπου είναι γι` αυτό που είναι κατά βάση καλό. «Το μόνο που ερωτεύεται ο άνθρωπος δεν είναι παρά το καλό» και επιδιώκει να το αποκτήσει και να το κατέχει παντοτινά…

Από την αρχή της ανθρωπότητας, σε όλες τις γωνιές του κόσμου, οι άνθρωποι αναρωτιούνται για το αν είναι προδιαγεγραμμένη από τη μοίρα η συνάντηση δύο ανθρώπων που ερωτεύονται. Δεν είναι λίγοι οι φιλοσοφικοί μύθοι που αναζητούν μια απάντηση. Ένας Ιαπωνικός μύθος, ο μύθος της “αόρατης, κόκκινης κλωστής”, εξηγεί τα μυστήρια της ζωής με έναν τρόπο ρομαντικό αλλά ταυτόχρονα πιστευτό.

Σύμφωνα με την ιαπωνική παράδοση, αυτό το αόρατο κόκκινο νήμα που προέρχεται από την καρδιά, δεν τελειώνει στην άκρη του δακτύλου, αλλά συνεχίζει με την μορφή μιας αόρατης κόκκινης κλωστής, η οποία “ρέει” από το μικρό μας δάχτυλο και ψάχνει να βρει και να ενωθεί με την κόκκινη κλωστή μιας αδελφής ψυχής.

Είναι αναπόφευκτο λοιπόν, ανεξάρτητα από το χρόνο, τον τόπο ή τις διαφορετικές συνθήκες της ζωής δύο ανθρώπων, ότι κάποια στιγμή αυτές οι δύο αδελφές ψυχές θα συναντηθούν, θα συνδεθούν με το αόρατο κόκκινο νήμα, ό,τι κι αν συμβεί, θα βρεθούν γιατί έπρεπε να γίνει…η μυστική κόκκινη κλωστή η οποία τους ενώνει, μπορεί να τεντωθεί, να μπερδευτεί, να αφήσει τους ανθρώπους να χαθούν μέσα στον χρόνο και μέσα στον κόσμο, όμως είναι πάντα εκεί και τους κρατάει πάντα ενωμένους.

Οι άνθρωποι που ενώνονται με «την Κόκκινη Χορδή της Μοίρας» είναι προορισμένοι να συναντηθούν, όσο μακριά κι αν βρίσκονται. Όση απόσταση κι αν χρειαστεί να διανύσουν.

Οι άνθρωποι που τους ενώνει η Κόκκινη κλωστή της Μοίρας θα είναι πάντα ΜΑΖΙ. Ήταν ΜΑΖΙ πριν να γνωριστούν… Θα είναι ΜΑΖΙ ακόμη κι αν τελικά αποφασίσουν να απομακρυνθούν… Θα είναι ΜΑΖΙ όσο μακριά κι αν φύγουν. Θα καταφέρουν να συναντηθούν όσο μακριά κι αν γεννηθούν. Θα συναντηθούν ακόμη και στην άλλη ζωή. Κάποιοι άνθρωποι απλά είναι ΜΑΖΙ. Γιατί τους ενώνει η μυστική Κόκκινη κλωστή… ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!!!

Σύμφωνα με την ολιστική φιλοσοφία, ακόμα και αν δεν μπορούμε να το συνειδητοποιήσουμε, οι ζωές μας κινούνται σε μια προαποφασισμένη κατεύθυνση η οποία καθοδηγείται από αόρατες κλωστές. Το ίδιο το Σύμπαν τις δημιουργεί και με το πέρασμα του χρόνου, η κόκκινη κλωστή που μας συνδέει με την αδελφή ψυχή, γίνεται όλο και μικρότερη. Ο Καρλ Γιούνγκ, το ονομάζει συγχρονικότητα ή αόρατο κοσμικό ιστό….

Αυτός ο Ιαπωνικός μύθος της αόρατης κόκκινης κλωστής είναι πράγματι υπέροχος… γιατί σε κάνει να νοιώσεις ότι αργά ή γρήγορα, θα βρεις το άλλο σου μισό… διότι η απόσταση της αόρατης μυστικής κόκκινης κλωστής που μας συνδέει γίνεται όλο και μικρότερη.

Όταν λοιπόν δύο άνθρωποι τους ενώσει η αόρατη κόκκινη κλωστή σμίγουν για πάντα και γίνονται ένα. Το εγώ κι εσύ αφανίζονται. Γιατί «Αγαπώ θα πει χάνομαι…» μας λέει ο Νίκος Καζαντζάκης

Τι είναι Αγάπη;

Η Αγάπη είναι η Αρετή αδαμάντινης αξίας!!!

Η Αγάπη είναι διαρκής θυσία, προσφορά χωρίς όρους.

«Η Αγάπη υπομένει, η αγάπη νοσταλγεί. Δεν φθονεί, ούτε κραυγάζει, δεν μεγαλοπιάνεται. Δεν είναι αδιάκριτη, ούτε βαδίζει μόνη της. Δεν θυμώνει και δεν θυμάται λάθη.

Η Αγάπη πάντα προστατεύει, πάντα εμπιστεύεται, πάντα ελπίζει, πάντα επιμένει, πάντα υπομένει.»

Η Αγάπη σου δίνει δύναμη, φτερά, σε παρασύρει.

Η Αγάπη ξεπερνάει όλα τα εμπόδια μικρά ή μεγάλα.

Η Αγάπη δεν καλύπτεται, καλύπτει.

Η Αγάπη δεν εξαφανίζεται, αποκαλύπτεται.

Η Αγάπη δεν σβήνει, φωτίζει.

Η Αγάπη επιμένει να ανασταίνεται κάθε φορά που σταυρώνεται!

Η Αγάπη εξ ορισμού, είναι… η ίδια η δύναμη του καλού!!!

Κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας μας «ή Αγάπη είναι χορηγός της προφητείας, παρέχουσα θαύματα· ή αγάπη είναι άβυσσος της έλλάμψεως, ή αγάπη είναι πηγή του πυρός, όσο αναβλύζει, τόσο τον διψώντα καταφλέγει, ή άγάπη είναι ή κατάστασις των αγγέλων, ή αγάπη είναι ή αιώνιος προκοπή».

«Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ» μας λέει ο Άγιος Αυγουστίνος