Ένα αυτοκίνητο είναι κι ένα ιδανικό εργαστήρι, για να μελετήσει κάποιος τα συστήματα της ανθρώπινης επικοινωνίας, αλλά ακόμη και να μελετήσει προβλήματα ακόμη πιο σύνθετα και αυτό είναι το πλεονέκτημα ενός καλού προτύπου, μας βοηθά στη κατανόηση πιο σοβαρών ζητημάτων όπως η δημιουργία των μύθων.

Είμαι λοιπόν στη πόλη και φτάνω σε ένα φανάρι ακριβώς τη στιγμή που ανάβει το κόκκινο. Σταματάω και ταυτόχρονα πατάω τον αναπτήρα του αυτοκινήτου. Κάποια στιγμή ακούω ένα θόρυβο, πατάω γκάζι, μετά καταλαβαίνω και φρενάρω, δεν είχε ανάψει το φανάρι, παρά μονάχα βγήκε ο αναπτήρας.

Περίμενα δύο γεγονότα ανεξάρτητα το ένα άλλο το άλλο, ένα ιδιωτικού και ένα κοινωνικού χαρακτήρα. Έζησα σε ελάχιστη κλίμακα, σαν σε ένα εργαστήρι το φαινόμενο της δημιουργίας των μύθων, αλλά και της προκατάληψης, της μεταμόρφωσης του καθημερινού σε κάτι υπερφυσικό.

Πόσοι άνθρωποι πρίν από μένα και κάτω από τις επιδράσεις φόβων , ελπίδων, γεγονότων, περίμεναν τον λόγο κάποιου θεού, ένα σημάδι των αστεριών, την αναγέννηση ή την καταστροφή του κόσμου. Και ταυτόχρονα περίμεναν, άλλα πράγματα πιο φυσικά, όπως την βροχή, τον ήλιο , το πέρασμα ενός ζώου. Πως ξαφνικά το σημάδι του φυσικού συμβάντος βραχυκυκλώθηκε και μεταμορφώθηκε σε σημάδι του μεγαλύτερου συμβάντος.

Η συγκυρία μιας χειρονομίας, μιας λέξης, ενός άστρου, η εμφάνιση κάποιου, έγιναν οι αιτίες η χειρονομία να σημανθεί ως συμφορά, η λέξη να γίνει ”μαγική” για ευτυχία η δυστυχία, το άστρο να γίνει οιωνός γονιμότητάς, η εμφάνιση κάποιου να γίνει απειλή ή σωτηρία.

Οι άνθρωποι έκαψαν μάγισσες, έχτισαν βωμούς, χτυπάνε ξύλο, λατρεύουν αγελάδες, δέχονται με χαρά πυρετούς και επιληψίες γιατί βέβαια είναι το μήνυμα κάποιου  Άλλου….. Παιδί και εγώ της βιομηχανικής κοινωνίας, φυσικά με άδεια οδήγησης στη τσέπη, καθισμένος νωχελικά στο σαλόνι του αυτοκινήτου μου, ορθολογιστής και αντιμυστικιστής εξ ορισμού, συνεχίζω να αναπαράγω ακόμη μια φορά, τους αιώνιους μηχανισμούς, του μυθολογικού βραχυκυκλώματος.

Επιμέλεια Νίκος Ξένος