Oταν ο Ζοσέ Μουρίνιο ανέλαβε πρώτη φορά την Τσέλσι, το 2004, βάφτισε εαυτόν «The Special One», ήτοι «ο ξεχωριστός». Πριν από λίγες εβδομάδες, μετά την καθαρή ήττα από την Λίβερπουλ με 3-1, ο Πορτογάλος τεχνικός της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αποκάλεσε τους Κόκκινους «the lucky ones». Ήτοι οι τυχεροί.
Προσοχή, όμως, στο πώς το είπε (και το εννοούσε) ο Ζοσέ. «Έχουν μεγάλη αυτοπεποίθηση, έχουν αυτό το συναίσθημα ότι όλα εξελίσσονται υπέρ τους» διευκρίνισε ο (πρώην) «Special One». Και είναι μια από τις λίγες φορές που θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί του.

Στο κατώφλι του 2019, η Λίβερπουλ όντως νιώθει (και πείθει) ότι φέτος μπορεί να είναι επιτέλους η χρονιά της. Αυτή που θα βάλει τέλος σε μια αναμονή 29 ετών (!), αφού τόσα θα συμπληρώνονται το νέο έτος από το 1990, όταν έκανε τελευταία φορά τον γύρο του θριάμβου εντός συνόρων.

Τότε που η Premier League λέγονταν ακόμα First Division, όπερ σημαίνει ότι η Λίβερπουλ, η δεύτερη σε τίτλους στο Νησί πίσω από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ΔΕΝ έχει πανηγυρίσει ΠΟΤΕ σε επίπεδο Premier League. Μπορεί να τα καταφέρει φέτος; Φρονώ πως ναι.

Σαν ομάδα, η Μάντσεστερ Σίτι δείχνει να έχει περισσότερους (πιο αποτελεσματικούς) αυτοματισμούς, παρ’ ότι ο Πεπ Γκουαρδιόλα βρίσκεται δέκα μήνες λιγότερους στους Πολίτες, απ’ ότι ο Γιούργκεν Κλοπ στους Κόκκινους.

Ο τελευταίος, όμως, φρόντισε σταδιακά να φτιάξει αυτό που θέλει στο «Άνφιλντ». Μια ομάδα που ξέρει να νικάει τον αντίπαλο με παραπάνω από έναν τρόπους και, όταν θα «κολλήσει», θα βρει διέξοδο στο πρόβλημά της.

Πλέον, δεν ψάχνει απαραιτήτως τον ανοιχτό χώρο και το γρήγορο transition για να κάνει την ζημιά, αλλά μπορεί να το κάνει μέσα από την κατοχή και την υπομονή, όπως δηλαδή κάνει η Σίτι του Πεπ. Το στατιστικό του 36-6 στο πρόσφατο ντέρμπι με τη Γιουνάιτεντ, επιβεβαιώνει του λόγου τ’ αληθές.

Ο Κλοπ διαθέτει πλέον βάθος σε όλες τις γραμμές του. Ο Σακίρι αποδεικνύεται λίρα εκατό είτε ως βασικός, είτε ερχόμενος από τον πάγκο, ο Ντάνιελ Στάριτζ μπορεί να δώσει εναλλακτικές, ο Ντιβόκ Οριγκί επίσης, ενώ δεδομένα θα το κάνει και ο Ναμπί Κεϊτά, όταν προσαρμοστεί απόλυτα στο νέο ποδοσφαιρικό του περιβάλλον.

Ο Φαμπίνιο, που σκόραρε απόψε κόντρα στη Νιουκάστλ, δείχνει ότι βρίσκει τον καλό του εαυτό, δίνοντας πολύτιμες εναλλακτικές στο παιχνίδι μιας ομάδας που, σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν, είναι πολύ πιο αξιόπιστη στα μετόπισθεν.

Και μπορεί ο Άλισον να μετρά δύο μεγάλες (για την δική του κλάση) «γκέλες» από το ξεκίνημα της σεζόν (με Λέστερ και Γιουνάιτεντ), αλλά αποδεδειγμένα μετά από πολλά χρόνια η Λίβερπουλ έχει έναν τερματοφύλακα παγκόσμιας κλάσης, τον οποίο πλαισιώνει ένας εξαιρετικός κεντρικός αμυντικός (Βίρτζιλ φαν Ντάικ), η ισχυρή προσωπικότητα του οποίου παρασέρνει θετικά και τους υπόλοιπους.

Η σεζόν δεν έχει φτάσει ούτε καν την μέση, κάθε παιχνίδι στην Premier League είναι «τελικός» και μια ομάδα μπορεί να πετάξει/χάσει βαθμούς σε οποιοδήποτε ματς, όπως επιβεβαιώθηκε και με τις δύο διαδοχικές ήττες της Σίτι.

Αυτή η Λίβερπουλ, όμως, δείχνει πιο ώριμη και έτοιμη από ποτέ να κοντράρει μέχρι τέλους την Μάντσεστερ Σίτι, κάτι που παραδέχθηκε άλλωστε και ο Κέβιν ντε Μπρόινε. Και προσοχή, δεν χρειάζεται σε κάθε παιχνίδι να κάνει 36 τελικές ή να παίξει μπαλάρα, όπως έκανε κατά κόρον πέρυσι, ειδικά στον δρόμο προς τον τελικό του Champions League.

Το πρωτάθλημα κερδίζεται και με πολλές «επαγγελματικές» νίκες, τις οποίες η Λίβερπουλ έχει πετύχει αρκετές φορές φέτος, αφού η μπάλα που παίζει, δεν… θαμπώνει πάντα.

Η κορυφή του παγόβουνου σε ότι έχει να κάνει με «επαγγελματικές» ή/και τυχερές νίκες ήταν το απίθανο 1-0 επί της Έβερτον στην τελευταία φάση του αγώνα, ύστερα από σέντρα – στραβοκλωτσιά του Φαν Ντάικ, ασύλληπτη πορεία της μπάλας και κεφαλιά – γκολ του Οριγκί, ο οποίος μέχρι εκείνο το ματς είχε… έντεκα λεπτά συμμετοχής στην σεζόν.

Θα υπάρξουν και τέτοιες, τυχερές ή/και «ενοχλητικές» νίκες για τα μάτια και τις απαιτήσεις ενός θεατή/φιλάθλου. Ε και; Αν τον Μάιο σηκώσει την πολυπόθητη κούπα, κανείς δεν θα θυμάται αυτές τις «φτωχές» νίκες ως κάτι αρνητικό, αλλά ως ένα ακόμα λιθαράκι στον εξορκισμό μιας κατάρας που αγγίζει την 30ετία. Η τύχη, άλλωστε, βοηθάει συνήθως αυτούς που την κυνηγούν…

ΥΓ: Για να μην με… κράξουν οι φίλοι της εξαιρετικής Τότεναμ, δεν μπορώ παρά να σημειώσω ότι η ομάδα του Μαουρίτσιο Ποτσετίνο παίζει εξαιρετικό ποδόσφαιρο, διαθέτει παικταράδες (η τριάδα Έρικσεν – Ντέλε Άλι – Κέιν δεν την βρίσκεις εύκολα…) και με το σπαθί της ανέβηκε στην δεύτερη θέση. Χωρίς, όμως, δυνατή έδρα (συγνώμη, αλλά το «Γουέμπλεϊ» δεν και το νέο γήπεδο ακόμα το περιμένουμε…) και έχοντας χάσει προ διετίας πρωτάθλημα από την… Λέστερ, θέλει επιπλέον προσπάθεια για να μπει πραγματικά «σφήνα» ανάμεσα σε Λίβερπουλ και Σίτι…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here