Με ιδιαίτερη προσωπική συγκίνηση από τις μνήμες και τις μεταλαμπαδεύσεις των τριών δικών μου ανθρώπων, που επιβίωσαν από την όλη οικογένεια στο Ρεΐζντερε Ερυθραίας –Ιωνίας Μικράς Ασίας των μαρτυρικών γεγονότων του 1922 και εγκαταστάθηκαν στο Συνοικισμό του Βέλου (γιαγιά –πατέρας –θεία), προβάλω ένα από τα πλέον αγαπημένα τους Μικρασιάτικα τραγούδια. Ένα τραγούδι που με δάκρυα στα μάτια και με τον κόμπο στο λαιμό τους, μου το δίδαξαν…
Άλλη μια πλήρως επιτυχημένη κατά τη γνώμη μου ερμηνεία από την χορωδία του Συλλόγου Ρεθυμνίων Μικρασιατών, που με το συνολικό αυτό πόνημά τους τίμησαν τις μουσικές και όχι μόνον μνήμες των μαρτύρων προγόνων μας στα ματωμένα Μικρασιάτικα Χώματα και εκτιμώ ότι αξίζουν της επιδοκιμασίας όλων μας! Οι κρίσεις δικές σας…

Του Δημήτρη Θωμαδάκη

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here