15/11/2017

       **** Αγαπητοί μου φίλοι ,
με τους παρακάτω στίχους μου ,πρώτα απ’όλα σαν άνθρωπος και δεύτερον ως Νατάσσα και Ελληνίδα ποιήτρια,
επιθυμώ να εκφράσω τα θερμά μου συλλυπητήρια και τη συμπαράστασή μου στους συνανθρώπους μας που επλήγησαν από την πρόσφατη θεομηνία στη Δυτική Αττική.Είθε ο Κύριος να αναπαύει τις αδικοχαμένες ψυχές και να απαλύνει τις πληγές όσων συνεχίζουν να υποφέρουν και να περνούν δύσκολες στιγμές. 

Ο  Θεός μαζί σας.
Δυτική Αττική- Ώρα μηδέν
Tί να ζητά ένα παιδί μονάχο του μες στη βροχή;

Τί να ρωτά τις αδυσώπητες ψιχάλες , 

που αχόρταγα κατρακυλούν  ανεπιστρεπτί 

απ’του βουνού τις σκάλες;
Κι αυτή η ομπρέλα η πολύχρωμη ,για δες,

με τη βροχή τα έβαλε και πάλι…

μα ,πόσο ακόμα θα ανέχεται την προσβολή, 

σέρνοντας το μαστιγωμένο της κορμί

με το σκυφτό κεφάλι  ;
Φυσάει βοριάς ,

και θα είναι για πάντα στις ψυχές πρωί

για να στεγνώσουν οι καημοί,

που πνίγηκαν στις λάσπες.

Κι είναι μεγάλη η πληγή 

που άνοιξαν οι ουρανοί

στη Δυτική την Αττική ,

μα υπεύθυνος, ποιός θα βρεθεί

τα λάθη να παραδεχθεί,

πως έγιναν με τις δικές του πλάτες.
Η φύση φταίει ή η βροχή,

που γέμισε λάσπες η ζωή;

ή μήπως φταίει η γιαγιά ,πιο κει

που δεν πρόλαβε καλημέρα, 

στα εγγονάκια της να πει;

ή ο ανυποψίαστος οδηγός που έσβησε,

 πριν να σβήσει η μηχανή;

Κι οι κυνηγοί ,πώς  χάθηκαν κι αυτοί… ;                                                                                                                                                                                                              

Γιατί  δεν υπάρχει πια  ανθρώπινη ενοχή,

κι η φύση δικαίωση διψά να βρει;
Το ποτάμι του πόνου φούσκωσε,

βρήκε διέξοδο στα αδιέξοδα 

αμέριμνων ανθρώπων, 

κι αθώες ψυχές στον Άδη 

τόσο πρόωρα οδηγεί,

ω, πόσο λυπάμαι για σένα ,

     Δυτική Αττική, 
Πόσο αντηχεί μέσα μου το κλάμα σου

που ανεβαίνει απ’την πληγωμένη σου τη γη;
               Νατάσσα Καραχρήστου