Γράφει ο Γιώργος Βασιλείου

Επιχειρήματα…
Έχουν αξία άραγε τα επιχειρήματα σε έναν διάλογο χωρίς λογική? Θα μπορούσαν…ίσως όχι να πείσουν τον παράλογο αλλά να αφυπνίσουν το στοιχείο της λογικής που κάποιοι από τους συμμετέχοντες στον διάλογο καταπνίγουν ηθελημένα.
Επιχειρήματα όχι κατά της Τουρκίας. Η Τουρκία είναι μία χώρα στον 21ο αιώνα. Είναι μία χώρα που διαμορφώθηκε μέσα από την πορεία της. Την ιστορική, την κοινωνική, την πολιτική, την πολιτισμική. Διότι έχει και ιστορία και πολιτισμό. Οι πτυχές αυτών μπορεί να είναι θέμα ατελείωτων συζητήσεων. Συζητήσεις όμως για πιο ήρεμους καιρούς. Η Τουρκία υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει με μία μορφή ή άλλη. Η Τουρκία έχει γεωστρατηγική αξία, τεράστια. Έχει οικονομική αξία, τεράστια. Έχει ρόλο στις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή της, τεράστιο. Αυτά τα αναγνωρίζει η Ελλάδα. Πάντα τα αναγνώριζε. Γι αυτό η χώρα μας υποστήριζε ανέκαθεν την συνεργασία με την Τουρκία. Τις σχέσεις καλής γειτονίας. Την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας. Τα κοινά συμφέροντα. Και ορθώς πάντα προωθούσε τις καλές αυτές σχέσεις. Και δεν πρέπει να πάψει να το κάνει. Διότι η Τουρκία δεν είναι ο Ερντογάν, όσο και αν θέλει αυτός να το πετύχει. Τουρκία είναι ένα κράτος που θα συνεχίσει να κατέχει αυτή την θέση, αυτή την αξία, αυτό τον ρόλο. Και με αυτό το κράτος η Ελλάδα πρέπει να επιδιώκει αγαστή συνεργασία.
Τα επιχειρήματα λοιπόν δεν είναι ενάντια στην Τουρκία. Είναι ενάντια στην κατάσταση που η ηγεσία της Τουρκίας συνδιαμορφώνει μαζί με διεθνής παράγοντες, ουδέτερους, συμμάχους και εχθρούς. Ποια είναι αυτά?
Η κατοχή Κυπριακού εδάφους, Ευρωπαϊκού εδάφους. Η κατοχή Συριακού εδάφους, για την οποία υφίσταται στα χαρτιά εμπάργκο. Η κατοχή Ιρακινού εδάφους, παρά τις διαμαρτυρίες και την αντίθεση της αναγνωρισμένης ηγεσίας της χώρας. Η εμπλοκή στον πόλεμο της Λιβύης, που μόνο πάλι στα χαρτιά εφαρμόζεται το εμπάργκο. Η πολεμική αναζωπύρωση μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν. Η καταπάτηση ατομικών ελευθεριών, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ισονομίας, της ισότητας, της αξιοκρατίας, της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης, της ελευθερίας της ενημέρωσης και του λόγου, των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, της δημοκρατικής νομιμοποίησης, της πολιτισμικής κληρονομιάς. Η καταπάτηση όλων αυτών των αρχών και των αξιών στο εσωτερικό της χώρας. Οι απειλές πολέμου, θανάτων, επεισοδίων προς τις γειτονικές της χώρες. Οι προσβολές προς τους λαούς αυτούς και τους δημοκρατικά εκλεγμένους ηγέτες. Η υποβάθμιση και η παρερμηνεία κάθε έννοιας δικαίου στις διεθνείς σχέσεις. Η εκμετάλλευση εκατομμυρίων ανθρωπίνων ζωών, προσφύγων και μεταναστών για την εξυπηρέτηση φιλοδοξιών και σκοπιμοτήτων. Η αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων, της εθνικής ανεξαρτησίας και του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης ανεξάρτητων χωρών. Χωρών μελών της Ευρωπαϊκής οικογένειας.
Τα επιχειρήματα μπορούν να καλύψουν σελίδες τόμων ολόκληρων. Δεν θα είναι όμως επιχειρήματα κατά του τουρκικού λαού. Θα είναι επιχειρήματα κατά της πολιτικής ηγεσίας της χώρας, της δικτατορικής αυτής ηγεσίας. Αλλά και κατά της Ευρωπαϊκής ηγεσίας που με την αδράνεια της άφησε αυτόν τον λύκο στην αυλή της. Κατά των ηγετών και στις δύο ακτές του Ατλαντικού που ορκίζονται να παρουσιάζουν την δίκαιη αντιμετώπιση των λαών και επιτρέπουν την πιο άδικη αυτή συμπεριφορά.
Όλες οι χώρες είναι μόνες όταν απειλείται η εθνική τους ανεξαρτησία. Όλες πολεμάνε μόνες. Οι συμμαχίες εμφανίζονται μετά το πέρας του πολέμου. Πάντα και παντού. Τα επιχειρήματα λοιπόν αυτά, πιστεύω ότι πρέπει να τεθούν σε όλα τα τραπέζια από την ελληνική κυβέρνηση. Όχι για να πείσουμε κανέναν να μας βοηθήσει ή να χτυπήσει την Τουρκία. Αλλά για να καταγραφούν στο ιστορικό. Για να πάει με ψηλά το κεφάλι η Ελλάδα, όπως πάντα πήγαινε, απέναντι στην ιστορική της υποχρέωση να υπερασπιστεί τις αρχές και αξίες που οι πρόγονοι μας εμπνεύστηκαν και κληρονόμησαν στην ανθρωπότητα. Δεν πρέπει να υπάρχει ούτε φόβος αλλά ούτε και έπαρση. Πρέπει να υπάρχει ειλικρίνεια. Αυτό πρέπει η Ελλάδα να απαιτήσει από τους “αλληλέγγυους”. Ειλικρίνεια. Ας πουν οτι προτιμούν τα συμφέροντα των γειτόνων μας. Θα το δεχτούμε. Κι εμείς συμφέροντα έχουμε. Θα το δεχτούμε και θα πάμε παρακάτω. Αλλά θα πάμε περήφανοι γιατί τιμήσαμε το χώμα που πατάμε. Περήφανοι γιατί δεν βάλαμε ένα απλό λιθαράκι στο μεγαλείο της ανθρωπότητας αλλά είμασταν ένας κίονας που στάθηκε παρά τους σεισμούς, τους καταποντισμούς και τα πυρά. Και πάνω σε αυτόν τον κίονα στάθηκε και στέκεται ακόμα το ανθρώπινο γένος.

Υ.Γ. Μια παράθεση της προσωπικής μου άποψης για τις εξελίξεις. Σαν ένας απλός πολίτης , χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις αλλά με αίσθημα ευθύνης σαν Έλληνας. Ελπίζω να γίνουν τα λόγια αφορμή και άλλοι να διαμορφώσουν προσωπική άποψη και να την εκφράσουν με περηφάνια.

Γεώργιος Βασιλείου