Επί σειρά ετών τα υψηλά και επίμονα δημοσιονομικά ελλείμματα καθώς και το χρέος της Ελλάδας ήταν απόρροια της έλλειψης αξιοπιστίας και αποτελεσματικότητας της δημοσιονομικής πολιτικής.
Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι επιχειρήθηκαν κατά τη μνημονιακή περίοδο κάποιες μεταρρυθμίσεις που ενδεχομένως ορισμένες να ήταν επιτυχείς, έλειπε όμως μια ολοκληρωμένη ατζέντα δημοσιονομικών μεταρρυθμίσεων που πιθανόν θα μπορούσε να διασφάλιζε τη μελλοντική βιωσιμότητα της δημοσιονομικής εξυγίανσης και θα αντιμετωπίζει τα σημερινά συμπτώματα.
Ύστερα, λοιπόν από έρευνα που πραγματοποίησε το Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών (ΚΕΦΙΜ) διαμορφώθηκε πρόταση που στόχο είχε τη μεταρρύθμιση της δημοσιονομικής πολιτικής με άξονες υλοποίησης δύο πυλώνες:
(α) ενίσχυση της αξιοπιστίας τρεις κύριους μηχανισμούς που έχουν ήδη τεθεί σε εφαρμογή στην Ευρωζώνη (δημοσιονομικοί κανόνες-ανεξάρτητοι δημοσιονομικοίν θεσμοί-βελτίωση του συστήματος σύνταξης και εκτέλεσης του κρατικού προϋπολογισμού)
(β) βελτίωση της αποτελεσματικότητας της δημοσιονομικής πολιτικής.
Η εμπειρία μέχρι σήμερα έχει δείξει πως οι πολύπλοκοι και απότομοι κανόνες  συνήθως δεν αποδίδουν τα ανάλογα επιθυμητά αποτελέσματα στις μεταβαλλόμενες οικονομικές και πολιτικές συνθήκες. Αυτός είναι και ο κυρότερος λόγος υιοθέτησης ευέλικτων κανόνων.
Είναι γεγονός οτι στη χώρα μας δεν υπήρχε κάποιος δημοσιονομικός θεσμός, ο οποίος θα αύξανε τη διαφάνεια και τη λογοδοσία στην άσκηση της δημοσιονομικής πολιτικής, με αποτέλεσμα το δημοσιονομικό έλλειμμα να αυξάνεται δραματικά..
Έτσι λοιπόν,σήμερα υπάρχουν δύο δημοσιονομικοί  θεσμοι: το Δημοσιονομικό Συμβούλιο και το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή με την προοπτική στο μέλλον να ενοποιηθούν οι δύο θεσμοί, επιτυγχάνοντας με αυτό τον τρόπο την ουσιαστική ενίσχυσή τους κατά το πρότυπο του Αμερικανικού CBO ή του Ολλανδικού CPB.
Προκειμένου, λοιπόν να εξέλθει η χώρα μας από τον φαύλο κύκλο λιτότητας, είναι αναγαία η επαναδιαπραγμάτευση των στόχων των πρωτογεννών πλεονασμάτων (3,5% ΑΕΠ μέχρι το 2023 και 2% μέχρι το 2060).
Οι επερχόμενες εθνικές εκλογές είναι εκείνες που θα κρίνουν αν μπορεί να υπάρξει αυτή η μείωση, καθώς η νέα Κυβέρνηση θα πρέπει να επαναδιαπραγματευτεί αυτούς τους στόχους. Τα τελευταία χρόνια είναι ευρέως παραδεκτό πως η εφαρμογή και των τριών Μνημονίων της χώρας μας θα έπρεπε να εστιάζουν στη μείωση των δαπανών και στην εξοικονόμηση πόρων και όχι στην αύξηση της φορολογίας.
Συνεπώς, ένα αποτελεσματικό και ευέλικτο κράτος μπορεί να προσφέρει όλες εκείνες τις προϋποθέσεις προκειμέου να καταπολεμηθούν τα υψηλά και επίμονα δημοσιονομικά ελλείμματα και η χώρα μας να βαδίσει προς την ανάπτυξη που τόσο πολύ έχει ανάγκη.