Το δυνατό ξεκίνημα της ΑΕΚ στο ματς -δυνατότερο δεν θα μπορούσε να φανταστεί κανείς…- της έδωσε το προβάδισμα μόλις στο 4ο λεπτό όταν και ο Μάρκο Λιβάγια με πλασέ μέσα από την περιοχή έκανε το 1-0 για την ομάδα του. Εξαιτίας αυτής της πολύ γρήγορης εξέλιξης αλλά και με εμφανή τη διάθεση της ΑΕΚ να παίξει φουλ επίθεση, έδωσε στον αγώνα έναν run and gun ρυθμό με την μπάλα να πηγαίνει πάνω-κάτω, τις δυο ομάδες να απειλούν και το παιχνίδι να διακατέχεται από άγρια ομορφιά.

Όμως είναι δεδομένο: με τέτοιο ρυθμό το προβάδισμα το έχει πάντα η πιο γυμνασμένη, η πιο γρήγορη και πιο «δεμένη» ομάδα και σε αντιδιαστολή με την Ένωση, αυτό είναι η Τράμπζονσπορ. Μπορεί τα δυο γκολ της τούρκικης ομάδας που ανέτρεψαν το εις βάρος της σκορ και το έκαναν 1-2 πριν τελειώσει το ημίχρονο (Τούρκοι μάλιστα έχασαν και πέναλτι, με το οποίο θα μπορούσαν να είχαν ισοφαρίσει πιο νωρίς) να μπήκαν από στημένες φάσεις -και τα δυο με τον καταπληκτικό Εκουμπάν- αλλά ήταν εν γένει ο ρυθμός που την ευνοούσε.

Στην επανάληψη αυτό το χαρακτηριστικό γιγαντώθηκε. Η ΑΕΚ μπήκε με διάθεση να πιέσει για την γρήγορη ισοφάριση αλλά η ψυχολογία είχε γείρει για τα καλά υπέρ της Τράμπζονσπορ και όσο περνούσε η ώρα, αντί η Ένωση να πιέζει ήταν η αντίπαλός της αυτή που είχε το πάνω χέρι. Ο Εκουμπαν πέτυχε και τρίτο γκολ, «σφράγισε» όχι απλά τη νίκη αλλά -πλην συγκλονιστικού απροόπτου- και την πρόκριση για την ομάδα του και κάπου εκεί το ματς τελείωσε. Το τελικό 1-3 είναι μάλλον αντιπροσωπευτικό της συνολικής εικόνας του ματς.