Ἡ ἀπόκλιση ἑνός ἐρωδιοῦ!….

Στή μνήμη τοῦ συμπολίτη Γρηγόρη (Δέδε)…..

 

Νοιώθω πραγματικά ἄτυχος ἤ μᾶλλον ἀνάξιος πού δέν θά μπορέσω νά

παρευρεθῶ στή σημερινή ἐκδήλωση γιά τόν Γρηγόρη Δέδε. Σήμερα τό πρωί

ἀναχωρῶ γιά προγραμματισμένο ταξείδι. Ἄν γνώριζα νωρίτερα γιά τήν

ἐκδήλωση, θά ἄλλαζα τό πρόγραμμά μου. Δέν εἶναι δά τόσο εὔκολο καί

σύνηθες νά ἔχει κανείς τέτοιες καλές εὐκαιρίες νά σκύψει στόν "ἔσω ἄνθρωπο".

Τόν Γρηγόρη τόν γνώρισα, ὡς ἔσχατος τῶν Κορινθίων πολιτῶν, στό παρά

πέντε. Ἐντελῶς τυχαῖα, εἶχα τήν εὐλογία νά τόν συναντήσω μέσα ἀπό κάποια

πολιτική μου ἐνασχόληση στά Δημοτικά μας πράγματα. Ἡ παρουσία του,

σχεδόν ἀπαρατήρητη στήν ἀρχή, λόγω τῆς δικῆς μου ἀγνοίας περί τοῦ

προσώπου του, ἔγινε, γιά μένα τουλάχιστον, ἀποκαλυπτική "τοῦ κρυμμένου

θησαυροῦ" του, ὅταν πῆρε τό λόγο, σέ κάποια φάση τῆς ἐκεῖ συζητήσεως καί

διαδικασίας. Ἡ λιπόσαρκη φιγούρα του, ὁ τόνος τῆς φωνῆς του, ἡ εὐγένεια τοῦ

παρουσίας καί στάσεώς του καί κυρίως τά λόγια του μέ ἔκαναν νά στρέψω τήν

κεφαλή μου πρός τό μέρος του. Ποιός εἶναι αὐτός; ἀναλογίσθηκα. Οἱ ὑπόλοιποι

τόν γνώριζαν καί τόν ἄκουγαν μέ ἕνα σεβασμό. Γιά μένα, ὅμως, ἦταν ἡ πρώτη

ἐπαφή. Γιά τήν ἀξία τῆς ἄμεσης σκέψης καί ἀντίδρασης, παραθέτω ἐδῶ μία

ἐντελῶς ἀνέλπιστα διασωθεῖσα ἀναφορά, ἀπό κάποιο ἡλεκτρονικό μήνυμά μου

σέ συνοδοιπόρους τῆς Κίνησης Πολιτῶν ἐκεῖνες τίς ἡμέρες. Ἦταν 27

Νοεμβρίου 2013 καί μεταξύ ἄλλων σημειώνω:"….Παρεμπιπτόντως εἰλικρινῶς

καί σοβαρῶς μοῦ ἀρέσουν καί οἱ τοποθετήσεις τοῦ κ. Γκάντι (τοῦ κ. Γρηγόρη

ἤθελα νά πῶ…) καί καλό θά εἶναι νά ἀναζητήσουμε καί ἄλλες ….(τέτοιες)

προσωπικότητες γιατί χρειάζονται!…". Καί σέ ὑστερόγραφο τοῦ ἴδιου

μηνύματός μου:" νά γιατί ἔχει δίκηο ὁ κ. Γρηγόρης, ὁ ὁποῖος μέ ἐμπνέει καί σά

φιγούρα, ὅταν λέει ὅτι τήν ἀλλαγή πρέπει πρίν ἀπό τόν Δῆμο νά τήν ἀρχίσουμε

ἀπό τόν ἑαυτό μας. Γιατί "ἄρρωστες"κοινωνίες σημαίνει "ἄρρωστα"πρόσωπα!

Καί ἡ θεραπεία τῆς ἀσθένειας τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου ξεκινᾶ ὅταν πάψει νά

πιστεύει ὅτι εἶναι τό κέντρο τοῦ σύμπαντος κόσμου (ἀτομισμός)

καί….προσγειωθεῖ (κοινωνήσει τῆς ἑτερότητος τοῦ ἄλλου)!". Δέν δικαιοῦμαι νά

πῶ περισσότερα γιά τόν σπουδαῖο αὐτόν συμπολίτη μας. Ὡς ἔσχατος πολίτης

αὐτοῦ τοῦ τόπου, ὡς συν-ἄνθρωπος καί ὡς φτωχός θεολόγος στίς σπουδές,

ἔνοιωσα τήν ἀνάγκη νά χαράξω αὐτές τίς γραμμές στή μνήμη τοῦ Γρηγόρη

Δέδε. Σ' αὐτόν ταιριάζουν νά ἀποδοθοῦν κάποια λόγια ἑνός κοινωνικοῦ ἐργάτη

καί ἀντισυμβατικοῦ μαχητή ἱεράρχη τῆς ἐποχῆς του, ὁ ὁποῖος πέθανε ἐξόριστος

καί διωκόμενος ἀπό τήν τότε Πολιτεία ἀλλά καί τήν ἴδια τήν Ἱεραρχία τῆς

Ἐκκλησίας, τοῦ Ἰωάννη τοῦ Χρυσοστόμου, ὅταν τόλμησε νά ἐλέγξει τίς

Βασιλικές αὐθαιρεσίες. Ἔλεγε ἐκεῖνος: Ἀρκεῖ καί ἕνας ἄνθρωπος, ἐσωτερικά

ὅμως μεταμορφωμένος, δηλαδή πνευματικά ὥριμος, γιά νά ἀλλάξει-

μεταμορφώσει ἕναν ὁλόκληρο δῆμο (μιά πόλη)! Τέτοιος θεωρῶ ὅτι ἦταν ὁ

ἀξέχαστος Γρηγόρης. Ἀρκεῖ νά προσβλέπουμε σέ τέτοιους ἀνθρώπους πού

φαίνεται ὅτι, ἄν καί θέλει λίγη προσπάθεια νά βλέπουμε λίγο διαφορετικά γιά

νά μποροῦμε νά τούς διακρίνουμε, δέν λείπουν, παρότι σπανίζουν, στούς

καιρούς μας. Τελειώνοντας καί ταπεινά τιμώντας, τρόπον τινά, τήν πορεία τοῦ

Γρηγόρη ἀνάμεσά μας, πορεία ἀντισυμβατική, μοναχική στήν "ἀπόκλισή"της

ἀπό τά στερεότυπα, ἀλλά βαθειά καί οὐσιαστικά κοινωνική, τοῦ ἀφιερώνω δύο

ἀράδες ἀπό τόν λεγόμενο προοιμιακό ψαλμό (ργ') τοῦ ἑσπερινοῦ: "

Χορτασθήσονται τά ξύλα τοῦ πεδίου, αἱ κέδροι τοῦ Λιβάνου, ἅς ἐφύτευσας. Ἐκεῖ

στρουθία ἐνοσσεύσουσι, τοῦ ἐρωδιοῦ ἡ κατοικία ἡγεῖται αὐτῶν.". Γρηγόρη, σ'

εὐχαριστοῦμε καί γιά δικό μας καλό δέν θά σέ λησμονήσουμε!

Δημήτρης Κάτσουρας

συμπολίτης του

τάχα θεολόγος

 Επιστροφή