​Ανιχνεύσεις και Προσδοκίες στον καιρό του Τραμπ.


Στην πρώτη ως πρόεδρος των ΗΠΑ ομιλία του, ο Τραμπ δεν εξέπληξε κανέναν, παρότι μας καλωσόρισε σε έναν καινούργιο κόσμο, σε μια νέα γη.

Ως προς το οικονομικό κομμάτι ο προεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών δεν εκανε τίποτα άλλο από το να ακολουθήσει την πεπατημένη των προηγούμενων αμερικανών προέδρων σε εποχές κρίσης και ανασύνταξης. Προστατευτισμός, αύξηση της ζήτησης μέσω της αναδιανομης πλούτου με φορέα την εργασία, επιδότηση της παραγωγης, μέσω της προστασίας από τον διεθνή ανταγωνισμό.  Ρουσβελτ και Κευνσιανισμός στην εκδοχή του Τραμπ  λοιπόν.

Η επιλογή αυτή του Τραμπ, επιλογή πολιτική, για την οποια ακριβώς εκλέχτηκε, γίνετε εύκολα κατανοητή αν προβληθεί στο επίπεδο του ανταγωνισμού μεταξύ του βιομηχανικού-παραγωγικού και του χρηματιστικού κεφαλαίου, αλλά και της γεωπολιτικής ανασύνταξης, στο επίπεδο του διεθνούς καταμερισμού της δύναμης. 

Εδω πρέπει να τονιστεί πως ο προστατευτισμός αποτελεί μια τεχνικής φύσεως αλλαγή στο υφιστάμενο  οικονομικοπαραγωγικό σύστημα που οδηγεί στην αναδιανομή του πλούτου υπέρ των φτωχών και των μεσαίων στρωμάτων, έστω και σαν παραπλευρη απώλεια για το μεγάλο κεφάλαιο. Στάση που δεν θα μπορούσε να τηρήσει σε καμία περίπτωση το Δημοκρατικό κόμμα καθώς είναι το πλέον ταυτισμένο με το απερχόμενο οικονομικοπολιτικό σύστημα τόσο στο εσωτερικό όσο και στο διεθνές επίπεδο.

Φυσικά ο Τραμπ δεν είναι ριζοσπάστης σοσιαλιστής και η Αμερική είναι η χώρα που αγαπάει το αόρατο χέρι περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον. Όμως αυτός ο άκρα συντηρητικός πολιτικός μόλις επέτρεψε την κίνηση σε ένα γρανάζι της οικονομικής κυβερνητικής που είχε από καιρό σταματήσει. Το αίτιο αυτής της επιλογής δεν είναι η ριζοσπαστική καταστροφή του καπιταλισμού αλλά μια προσπάθεια επιδιόρθωσής του.

 Σε κάθε περίπτωση πρόκειτε για αλλαγή πορείας που οι επιπτώσεις της θα είναι ανάλογες με την επιμονή που αυτή θα ασκηθεί, καθώς και με το χρονικό της βάθος.

Τα συμπεράσματα ως προς την γεωπολίτική, χώρο εξόχως προνομιακό για  αναλυτικά σφάλματα, είναι εξίσου ενδιαφέροντα. 

Αν και τα σκυλιά, δηλαδή διάφοροι διακεκριμένοι από το σύστημα αναλυτές, τύπου Παπαχελά, γαυγίζουν, το καραβάνι προχωρά. Είτε κατα λάθος είτε επίτηδες, το μερίδιο της αστικής εξουσίας (το οποίο έχει υποστεί μια μορφή διάσπασης) που αντιπολιτέυεται τον Τραμπ συγχέει τον οικονομικό προστατευτισμό, με τον προσφιλή είναι αλήθεια στις ΗΠΑ, πολιτικό απομονωτισμό. 

Το συμπέρασμα αυτό εμφανίζεται μάλλον σαν αυθαίρετο καθώς από πουθενά δεν συνάδει η πρόθεση των ΗΠΑ να παραχωρήσουν την ηγετική θέση τους σε κάποιον άλλον. Το αντίθετο μάλιστα καθώς “η Αμερική πρώτα”.

Κατα πάσα πιθανότητα οι ΗΠΑ αποσύρουν την συμμαχία με την Γερμανία που έχει ισχυροποιηθεί σε ένα επίπεδο που δεν μπορεί να γίνει πλέον αποδεκτό, για λόγους που εμείς τουλάχιστον οι Ελληνες γνωρίζουμε πολύ καλά. Η Αμερική αφήνει την Γερμανία να χειριστεί τα του οίκου της με τον τρόπο που μόνο αυτή γνωρίζει τόσο καλά και που πάντα οδηγεί στην καταστροφή της.

Η κίνηση αυτή εαν και εφόσον επιβεβαιωθεί θα οδηγήσει στην διάσπαση της Ευρώπης καθώς οι ΗΠΑ ουδόλως αποσύρονται από την Ανατολική Μεσόγειο, ενώ η Γερμανία αδυνατεί να διασώσει τις χώρες του Νότου και να οδηγήσει την Ευρώπη στην πολιτική και οικονομική της ολοκλήρωση  χωρίς να καταστραφεί και το δικό της, υπερχρεωμένο, χρηματοπιστωτικό της σύστημα.

Σε αυτήν την περίπτωση,  η πρώτη χώρα προς αποχώρηση είναι η Ελλάδα. Η Ιταλία αναμένεται να ακολουθήσει την λαϊκή ρήση της μιας φάτσας και μιας ράτσας, ενώ και η Γαλλία δύσκολα θα παραμείνει σαν φτωχός συγγενής σε έναν συνασπισμό κρατών κάτω από τον απόλυτο έλεγχο της Γερμανικής εξουσίας.

Η πιθανή διάσπαση της ευρωζώνης, συνδέεται ευθέως με την προσέγγιση των Ηπα στην Ρωσία, η οποία θα πάρει μερίδιο επιρροής στον συνασπισμό των κρατών του Νότου. Παρίσι, Ουάσιγκτον, Μόσχα, Τελ Αβιβ, σε απευθείας σύνδεση μεταξύ τους  αναμένεται να είναι τα κύρια κέντρα εξουσίας, ενώ ο συνασπισμός θα ενισχυθεί και με κράτη της Βορείου Αφρικής. Σε όλο αυτό, ο αγνωστος παραγοντας είναι η Τουρκία και η σχέση της με τις Ηπα. Αν διαμελιστεί το ευρωπαικό κομμάτι θα ακολουθήσει.

Ετσί η Γερμανία δέχεται ένα διπλό χτύπημα καθώς η γεωπολιτική της επιρροή σχεδόν εξαφανίζεται αφηνοντάς της την διοικηση των κάμπων του βορρά με το φτωχό υπέδαφος και το αδύναμο παγωμένο χώμα. Η οικονομική ζημιά θα είναι εξίσου μεγάλη καθώς τα βιομηχανικά προιοντα των χωρών που θα παραμείνουν υπό γερμανική κυριαρχία και που θα διαθέτουν το πιο ισχυρό νόμισμα του κόσμου δύσκολα θα εξάγονται.

Ως προς τα λοιπά, ενισχύονται οι προσπάθείες για τον ελεγχο του Αραβικού κόσμου και των κοιτασμάτων του, ενω ο ψυχρός πόλεμος μετατοπίζεται στον ειρηνικό εκεί που κατοικοεδρευει ο νέος μεγάλος παίκτης και αντίπαλος των ΗΠΑ, η αγνωστη και εξωτική Κίνα με τον κεντρικά σχεδιασμένο καπιταλισμό της.

Κλεμμένο αυτό από έναν συντροφο «Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε το μέλλον, το μόνο που ξέρουμε με σιγουριά είναι πως δεν θα βαρεθούμε».
Κωνσταντίνος Σταματης

 Επιστροφή