Una φάτσα una ράτσα


Με αφορμή το αποτέλεσμα στο Ιταλικό δημοψήφισμα που δε νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που να πίστευε ότι οι Ιταλοί θα ψήφιζαν Ναι σε πρόσθετα μέτρα ας αναλύσουμε λίγο τα κακά μνημόνια.

Σε εποχές υγιούς οικονομίας, ανάπτυξης και πολιτικής σταθερότητας, η λέξη μνημόνιο παραπέμπει σε συνεργασίες,  συμφωνίες, ανάπτυξη, υπογραφές μεταξύ επενδυτών και πολλά άλλα καλά πράγματα.  Στην εποχή μας η λέξη μνημόνιο έχει γίνει ο δαίμονας που προσδιορίζει την καθημερινότητά μας, την πολιτική και κοινωνική συμπεριφορά μας αλλά και την κόπωση των ανθρώπων.   

Και όμως σε αυτήν την εποχή υπάρχουν πολλοί που θέλουν να κάνουν πράγματα με συλλογικό τρόπο. Μπαίνουν σε ομάδες, σε συλλόγους κάνουν παρέες με σκοπο να δράσουν, αντιδράσουν, ακουστούν, να κάνουν κάτι που γράφεται στα ΜΜΕ, συζητιέται στη κοινωνία, αφήνει κάτι. 

Ενώ καταγράφεται αυτή η κοινωνική συμπεριφορά στο μικρόκοσμό μας,  σε εθνικό επίπεδο και για σοβαρά εθνικά θέματα όπως αυτό της οικονομίας που δοκιμαζεται,  οι αντιδράσεις είτε είναι ανύπαρκτες είτε γίνονται χαλαρά και μάλλον για το θεαθηναι.  Για παράδειγμα,  τι νόημα έχουν οι κινητοποιήσεις των μαζικών μέσων μεταφοράς στην Αθήνα όταν οι φορείς έχουν καταρρεύσει οικονομικά μετά από μία πολιτική απόφαση να μην υπάρχουν ελεγκτικοί μηχανισμοί και εισιτήριο να πληρώνει τελικώς όποιος ήταν ηλίθιος σε μια προσπάθεια να γίνουμε αρεστοί στο πόπολο; Την ίδια στιγμή πληρώνω απο τις εισφορές μου εγώ που τα χρησιμοποιώ ελάχιστα,ενω την ίδια στιγμή η σύζυγος μου που τα χρησιμοποιούσε για να πηγαίνει και να γυρνά απο τη δουλειά της στο εμπορικό είδες να κόβονται τα δρομολόγια των 9.30 για να κάνει οικονομία το ΚΤΕΛ. Θυμίζω παράλληλα ότι ακόμα δεν υπάρχει σύνδεση προαστιακου με κέντρο πολης…

Η προσωπική μου άποψη είναι ότι εκτός από λίγες φωνές στα κοινωνικά δίκτυα, ο κόσμος της Ελλάδας δεν αντέδρασε ποτέ στα μνημόνια.  Απλώς ψήφισε και ψηφίζει όσους υπόσχονται τα εύκολα και τα περισσότερα.  Πλέον όλοι πιστεύουν σε χειρότερες μέρες,  μικρότερους μισθούς κλπ αλλά τίποτα μαζικό σαν αντίδραση δεν γίνεται. Και είμαστε μαζί με την Ιταλία οι μοναδικές χώρες που συνεχίζουμε σε μακρόχρονο μνημόνιο γιατί δεν εφαρμόζονται στο σύνολο τους αλλά αντιθέτως μονο όσα μπορούν να περάσουν μετα τα μαθήματα επαναστατικής γυμναστικής.

Η αριστερή αντίδραση γινόταν όταν τα λεφτά έτρεχαν στους δρόμους, όχι τώρα που η μισή Ελλάδα είναι άνεργη.  Οι συντεχνίες υπάρχουν ακόμα αλλά η τρόικα πλέον έχει το πάνω χέρι και χαιδεύει το διακόπτη του οξυγόνου σε μια χώρα που είναι στην εντατική.

Όλα αυτά έχουν δημιουργήσει τεράστια προσωπική εσωστρέφεια και η λογική «ο σώζων εαυτό σωθήτω»  στέλνει τους Ελληνες στο εξωτερικό και μειώνει το πατριωτικό συναίσθημα.  Στη τελική δεν μάχεσαι για μία χώρα που την ανεβοκατεβάζεις μπορντέλο και οι ίδιοι οι πρωθυπουργοί της την λένε διεφθαρμένη. 

Γελάνε μαζί μας και δεν αισθανόμαστε ντροπή. Βγαίνει η Αλβανίδα Υπουργός και μιλά για τις μασκαράτες του Καμμενου και αναρωτιέμαι αν σε μια φυσιολογική χώρα θα γινόταν ποτέ αυτό. Μας κούνα το δάκτυλο η Τουρκία και αισθανόμαστε ντροπή να αντιδρασουμε γιατί οι ξέρουμε ότι πρώτοι εμείς λέμε καραγκιόζηδες τις κυβερνήσεις  της χώρας.

Να δείτε που σύντομα, η λέξη μνημόνιο θα αντικατασταθεί.  Η πολιτική είναι εφευρετική όταν πρόκειται να κοροϊδέψει τον κόσμο. Και η ζωή θα συνεχιστεί…

Θ.Τ

 Επιστροφή